حال سؤال این است که برای سالک شدن با این بلا، چه باید کرد. سلوک با بلا یکی از انواع سلوک است که حتی سیر سالکین و اهل ریاضت نیز در مراحل نهایی با این ابتلا و بلا هموار می شود. حضرت برای رساندن هدایت خویش و خنثی کردن جریان ظلمات، عداوت، دشمنی، تزیین و اغوا ـ که جریان بسیار عجیبی است و قرآن درباره آن می فرماید: «

لاقعدن لهم صراطک المستقیم



»(اعراف/16) یا «

وَ لَأُضِلَّنَّهُمْ‏ وَ لَأُمَنِّيَنَّهُمْ وَ لَآمُرَنَّهُم



»(نساء/119) ـ این بلای عظیم را تحمل کرده اند تا ما را به تبرّی و تولّی برسانند؛ در حالی که دستگاه باطل، ظلمات را به جای نور عرضه می کند؛ البته هرگز نشان نمی دهد که به ظلمات دعوت می کند؛ پس فداکاری، این حجاب را کنار می زند و ظلمت را نشان می دهد. یک روی سکه دعوت شیطان، شهوات است و روی دیگرش غضب و خشونت و ظلمت و جهنم و بعد هم عداوت؛ او حتی در قالب خیرخواهی حرف می زند؛ در حقیقت باطن عداوت و استکبار او در مقابل خدا به عداوت با خلیفه الله و انسان و فرزندان حضرت آدم تبدیل شد؛ ولی او این عداوت را در قالب محبت و خیرخواهی و نصیحت بروز می دهد؛ «

وَقَاسَمَهُمَا إِنِّي لَكُمَا لَمِنَ النَّاصِحِينَ



»(اعراف/21)؛ پس فقط بلای حضرت است که آن ظلمات را کنار می‌زند؛ ظلمات و موانع سنگینی که اصلاً عبور کردنی نیستند. همه آن ها که می خواهند با پای خود بروند، در این ظلمات غرق هستند؛ همه کسانی که مدعی سلوک و ریاضت اند در اینجا غرق و زمین گیر و در خدمت دستگاه ابلیس هستند. ریاضت ها و زحمت های فراوانی می کشند، ولی حاصل زحمتشان در دستگاه شیطان است؛ آنچه هم به آن ها داده شده، از نوع امدادهایی است که در این عالم براي دستگاه ابلیس هم وجود دارد.