گرچه اراده ها نسبي هستند اما يك اراده مهيمن وجود دارد كه بستر تفاهم  هم در «عقل نظري» و هم در «عقل عملي»  است. برادر عزيزمان سؤال كردند كه «پايگاه حقّانيّت كجاست؟» به نظر ما پايگاه آن، ربوبيّت حضرت حق است. فطرت، عقل عملي دارد ولي فطرت عقل عملي، به معناي كشف نيست بلكه به معني «تعلق» است. ما يك نظام تعلقات داريم كه پايگاه هماهنگي در عقل عملي است. هيچ كس نمي تواند فطرت عقل عملي خود را صفركند. همان گونه كه انسان نمي تواند فطرت عقل نظري اش را صفر كند. منتهي آقايان، اينها را عليّتي و ما بطور فاعليّتي تعريف مي كنيم. ما حضرت حق را نه علّت العلل بلكه فاعل كل مي دانيم. ما جبر علت و معلولي را بر خداي متعال حاكم نمي كنيم؛ نه در جبر دروني و نه جبر بيروني. ما خدا را فاعل بالرضا نمي دانيم كه مقتضاي ذاتش اين باشد كه عالم را خلق كند.

حضرت حق در نظر ما، فاعل علي الاطلاق است و فاعليّت حضرت حق را محور نسبيّت اراده ها مي دانيم. اين محور، قادر است هم هماهنگي را در عقل عملي و هم در عقل نظري و هم باب تفاهم ايجاد كند و هم حق و باطل را از نسبيّت، دور ببرد و پارادايم را به نقطه اي هماهنگ برساند.