حاجي ابراهيم: من در اين مقام ، در صدد نقد فرمايشات جناب آقاي ميرباقري نيستم. بلكه آنچه در باب جهتداري به ذهن بنده مي رسد عرض مي كنم. مسأله اي كه دغدغه ذهن ماست اين است كه در بستر تعاليم ديني، علوم و دانش هاي مورد نياز ما گاه جنبه نظري و گاه جنبه عملي دارد. آيا اينها رنگ و بو و صبغه خاصي پيدا مي كنند يا يكسري اساساً جنبه نظري دارند و سپس مقدمه عمل قرار مي گيرند؟ در واقع يكي از اشكالاتي كه نتوانستم متذكر شوم اين است كه اصولاً اين پرستش كه مورد نظر آقاي ميرباقري است جزء كدام دسته است؟ به نظر مي رسد بيشتر مشكلات در مبحث جهت گيري، مقام عمل است. مباني ديني مي توانند حداقل از پنج حيث، در جهت گيري علوم مؤثر باشند.