بنابراين هر دانشمندي به خصوص هنگامي كه وارد نظريه پردازي مي شود از آنجا كه نظريه پردازي، صرفاً بحث تصرف در گزاره ها نيست و با هدف تغيير فرضيه و حتي مباني علم صورت مي گيرد لذا از زمان شروع فهم، اين فرآيند حتماً فاعليتي است و كيف جهت گيري او در نوع فهمش حضور دارد. در نتيجه مطلق دانش از جمله دانش اصطلاحي كه به معناي يك سلسله گزاره ها و قضايايي است كه موضوع، هدف و روش واحد دارند از اين قاعده مستثني نمي باشند. به بيان بهتر، عميق ترين سطح اثبات جهت داري دانش اين است كه بگوئيد نفس پيدايش معرفت، تابع جهت ايمان و كفر است.