اما اينكه بنابر ديدگاه ما، تعريف از «فهم» و چگونگي آن چيست بحث دقيقي است كه اشاره‎وار از آن مي‎گذرم. ما فهم را حضور در نسبيّت مي‎دانيم؛ آن هم نسبيّتي كه بين «تولي ما با ولايت» برقرار مي‎شود. البته اين حضور، بين تولي و ولايت، يك حضور فاعلي است.

اما در ادامه  غير از بحث از كاشفيت و تطابق  بايد از تفاهم و پايگاه آن نيز بحث شود. آيا بنابر ديدگاه ما «نسبيّت مطلق» پيش مي‎آيد؟ ما معتقديم كه نسبيت مطلق بوجود نمي‎آيد. چون اراده واحد ربوبي بر جهت جريان آن حاكم است همچنين معتقديم كه تفاهم نيز بخاطر حاكميت همين اراده واحد ربوبي، واقع مي‎شود.