البته اينكه اثبات نظريه معرفت شناسي به گونه اي است كه حتماً بايد در پيش از آن به فلسفه پرداخته شود، قابل پذيرش نيست، چون به اعتقاد ما «تفاهم»، تابع «نسبيّت» است. يعني من اگر بخواهم با يك متكلم تفاهم كنم، با آيه قرآن و روايت شروع مي كنم و به دنبال آن نيستم تا خدا را اثبات كنم و از اين طريق، نظريه من در معرفت شناسي ثابت شود. شما با ذهن مطلق گرايانه، قضاوت مي كنيد. طبعاً اگر بدين صورت قضاوت نكنيد، من مي توانم بگويم «مخاطبم كيست تا ببينيم با او چگونه بايد سخن گفت؟» يعني ابتدائاً درباره وضع ذهني او قضاوت نمي كنم، بلكه اول وضع روحي او را آمايش مي كنم و بعد مي گويم با اين فرد بايد از اين نقطه شروع كرد.