بدون شك معرفت ديني، تكامل پذير است. معرفت ديني، حاصل تولي انسان به دين براي رفع نياز و امري رو به تكامل است؛ بنابراين معرفتي ديني كه حاصل مرتبه خاصي از نياز است نمي تواند پاسخ گوي مرتبه اي فراتر از آن نياز باشد. معرفت ديني امروز براي نيل به حوزه هاي جديدي از معرفت ناچار از تكامل است.

بعبارت ديگر، اگر براي رفع مشكلات ناگزير از تصرف در روش ها و تغيير در آنها هستيم بايد به چنين راهبردي روي آورد تا با تصرف زيربنايي بتوان نگاهي جديد به مسائل افكند و پاسخي جديد براي آنها يافت. اگر به صورت قاعده مند به كتاب و سنت رجوع شود، براحتي مي توان پاسخ هايي شايسته در رفع نيازها يافت كه بدون تمسك به چنين روش استنباطي، هرگز قابل استحصاء نبود. طبيعي است با تكامل بيش تر چنين روشي، زمينة استنباط احكام نيز بيش از پيش فراهم مي شود.