در عين حال، اين تناسب يا در جهت «پرستش» است يا «ابتهاج مادي». اگر تناسب در جهت پرستش باشد آنگاه بنا بر يك احتمال، معناي «حق و صدق» موجود در قرآن و روايات يا معناي «صدق صدّيقين» مي تواند همين معنا باشد. چرا كه رفتار و ادراك آنان با جهت پرسش خداوند متعال، متناسب بوده و عالم را به گونه اي مي فهمند كه متناسب با ايمان است.

بنابراين «حق و باطل در ادراك» پيدا مي شود. در اين حال ادراك باطل، آن است كه با موضوع خود تناسب داشته و در نتيجه كارآمدي نيز دارد ولي تناسب آن در جهت پرستش نفس و دنياست. اما ادراك حق نيز ادراكي است كه با موضوع خود در جهت واقع و عبوديت خداي متعال تناسب دارد.