متن زیر جلسه پنجم از سری دوم سلسله جلسات آموزش کلیات اعتقادات و معارف اسلامی در مرکز تربیت مدرس حوزه علمیه است که به تاریخ 17 آبان ماه سال 88 برگزار شده است. جناب آیت الله میرباقری؛ رئیس فرهنگستان علوم اسلامی قم در این جلسه در ادامه بحث با اشاره به رابطه اخلاق و ولایت و همچنین نسبت آن با خضوع و خشوع در مقابل حضرت حق، تولی و تبری را از ارکان اصلی سیر و سولک انسان برشمردند و در ادامه با این نکته اشاره کردند که دستیابی به بخش مهمی از اين تولي و تبري نیز نیازمند سير با بلای اوليای خداست. شرط این تولی و تبری نیز داشتن حسن ظن تام به اولیای الهی علیهم السلام و سوءظن تام به اولیای طاغوت است. تنها طریق خیر محض دیدن اولیای الهی و شر محض دانستن اولیای طاغوت نیز درک بلای ایشان و توجه به تحمل ایشان در برابر ابتلائات است. به همین دلیل کمترین سوءظن به اولیای الهی و کمترین حسن ظن به دستگاه باطل موجب سقوط انسان می شود. در این صورت است که انسان با همراهی اولیای الهی و توجه به بلای ایشان به طهارت اولیای الهی و دنائت اولیای طاغوت پی می برد. با توجه به ویژگی های وادی سلوک نیز همه تلاش شيطان اين است كه در انسان نوعي ترديد و تأخير در اجابت اولیای خدا ايجاد كند که اين تأخير در اجابت برابر است با تأخير در مقام توحيد؛ البته این همراهی باید در همه حالات معصومین علیهم السلام اعم از وجه رحمت و وجه غضب ایشان باشد. در این میان ابلیس سعی می کند در دل انسان نسبت به اولیای الهی شک و تردید ایجاد نماید وراه هدایت را به روی او سد کند. در برابر این فتنه ابلیس نیز تنها عاملی نجات دهنده توجه به بلای اولیای الهی است؛ بلایی که نشان می دهد معصومین علیهم السلام هرگز به دنبال منافع شخصی نبوده و برای هدایت بشر به سخت ترین ابتلائات مبتلا شده اند. مقاومت و تحمل جبهه حق، حقانيت جبهه حق و بطلان جبهه باطل را اثبات مي كند. محور مقاومت این جبهه، مقاومت اوليای خداست که با مقاومت خود دستگاه باطل را شكست داده و منزوي كردند و ارزش ها را در تاريخ تغییر دادند. ایشان در ادامه سیر با بلا را براساس دعای شریف ندبه بیان کردند. دعایی که به نظر ایشان از نظر سند و همچنین معارف بلند الهی آن قابل اعتماد است. فراز ابتدایی دعا با حمد و صلوات آغاز می شود که خلاصه کل دعاست؛ در ادامه فرازهایی درباره جریان ربوبیت حضرت حق و ربوبیت او نسبت به اولیای الهی بیان می شود. اولیای الهی با خدا عهدهایی بسته اند و بر سر این عهدها مبتلا شده اند؛ این عهدها و وفای به آن ها موجب همراهی ربوبیت حضرت حق با ایشان است؛ همراهی ما معصومین علیهم السلام موجب شمول این ربوبیت به ما نیز می شود که در حقیقت راه ما برای رسیدن به مقام رضوان است…