ورود به این میدان از فراز «

لقد عظمت الرضیه و جلت عظمت المصیبه بک علینا و علی جمیع اهل الاسلام



» آغاز می شود؛ براساس این فراز باید با توجه به مصیبت حضرت چنین حالاتی در انسان پدید آید و جلالت و عظمت مصیبت تلقی شود تا این مصیبت در وجود انسان شکل بگیرد. اگر حقیقت این مصیبت در وجود انسان جریان پیدا کند و انسان متوجه شود که چه اتفاقی افتاده، در ادامه، سیر انسان با حضرت شروع می شود و انوار حضرت به انسان می رسد. قدم اول این است که انسان بصیرت پیدا کند و بفهمد که درگیری حضرت با چه کسی بوده و این مصیبت و بلای عظیم از کجا ناشی شده است؛ انسان می فهمد که این درگیری، فقط درگیری با یک شخص و طی یک روز نیست، بلکه درگیری با یک امت است؛ جامعه ای که همدلی و همفکری، رئیس و مرئوس، مقصد و غایت، و آیین و شریعت دارد؛ یعنی جامعه ای که برای خود دین دارد و یک امت است. امت مجموعه ای است که امام و مأموم، و مقصد و مناسک دارد. اگر کسی عظمت کار سیدالشهداء را نفهمد، در تحلیل خود از عاشورا تصور می کند که در سال 61 هجری و در روز عاشورا جنگی (مثل همه جنگ های دیگر دنیا) میان عدنانی ها و قحطانی ها اتفاق افتاد؛ یا نهایتاً آن را به جنگ میان بنی هاشم و بنی امیه تحلیل می کند که تمام شده است و معترض می شود که چرا هنوز هم این جنگ و لعن و… مطرح می شود.

مدعیان روشن فکری واقعاً شعور این معنا را ندارند! علتش هم این است که می خواهند از طریق امثال مولوی به خدا برسند، نه از طریق سیدالشهداء، آن ها نمی فهمند که تنها راه سلوک، سیدالشهداء است. هزار متفکر بزرگ تر از مولوی و کوچک تر از مولوی، در این میدان غرق می شوند؛ اگر او هم مؤمن و شیعه باشد، بی تردید راه را با امام حسین رفته است. کسی که عاشورا را رها می کند و می خواهد بدون عاشورا با او برود، میانه راه متوقف می شود و امواج فتنه او را فرا می گیرد. مي‌گويد: آقا! عاشورا تمام شده، چرا باز هم لعن می کنید؟! چرا خشونت را تداوم تاریخی می‌ دهید؟! این شخص متوجه نیست که این درگیری، درگیری یک امت تاریخی است؛ اولین و آخرین افراد این امت تاریخی چنان رذل هستند که همگی به عاشورا راضی اند.

می فرمود: چرا خدای متعال قتل انبیا را به بنی اسرائیل زمان حضرت نسبت می دهد؟ «

يَقْتُلُونَ الْأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَق



»(آل عمران/112) در پاسخ فرمودند: چون این ها راضی به قتل هستند. این ها کسانی هستند که همان راه را ادامه می دهند و روی همان بناهای گذشته، یک بنای جدید می سازند؛ نیامده اند که آن بنا را ویران کنند و از نو یک کار دیگری انجام دهند. این ها یک امت تاریخی هستند که باید از همه آن ها تبری جست؛ در غیر این صورت ظلمات آن ها ما را فرا می گیرد.