مطلب ديگر اين است كه از يكسو ايشان، خود را نافي كشف علم مي دانند واز ديگر سو بناست طرف مقابل، فرمايش ايشان را فهم و كشف كند يا در امري تصميم بگيرد، بگونه اي كه اراده وي، از تطابق اين كشف با واقع يا صحت اين تصميم، مطمئن شود. در حالي كه لازمه ديگر پذيرش اين نظريه، «شكاكيّت مطلق» است؛ هر چند كه ايشان مدعي باشند، به شكاكيّت معتقد نيستند. اصلاً هيچ گاه لوازم يك نظريه، نه تابع اراده شخصي نظريه پرداز بلكه تابع ملاكات خودش است.