با اين اعتقاد كه كمال انسان به دنيا محدود نبوده و ارتباط او با عوامل ديگر در حدّ ابديت تعريف مي گردد و از سوي ديگر، همه حوزه هاي وجودي او به آن وابسته است، بديهي است که عقل عملي، از تعريف اين تكامل و كشف روابط آن عاجز خواهد بود. ابعاد وجودي انسان و جامعه به گونه اي به هم پيوسته هستند که هرگز نمي توان هيچ ساحتي از ابعاد اجتماعي انسان را بي ارتباط با سعادت اخروي او تعريف کرد و بين اين دو ساحت زندگي بشر جدايي قائل شد؛ به عبارت ديگر همه ابعاد وجودي انسان و جامعه انساني به صورت يک پارچه و هماهنگ در سعادت اخروي او اثر گذارند. لذا اين ادعا كه گفته شود: «امور دنيايي مربوط به دين نمي باشد»، مغالطه اي بيش نيست؛ در حقيقت امور دنيوي، زمينه ساز تکامل اخروي هستند. ضمن اينكه نمي توان كمال انسان را در محدودة دنيا تعريف كرد، قطع ارتباط بخشي از فعاليت هاي سياسي، فرهنگي و اقتصادي او با عوالم غيب و آن كمالات نيز ممكن نيست؛ علاوه بر اين نمي توان پذيرفت كه عقل در بخشي از اين حوزه ها قادر است، ارتباط فعل و تكامل را تعريف كند اما در ديگر حوزه ها قادر به تعريف اين تکامل نيست.