اما نظري كه ما نسبت به مقوله «كشف» داريم يك نقد فراگير است و قطعاً مشكل آن با راه حلي كه سرآغاز تفسيرش از انديشه‎هاي علامه طباطبائي (ره) است حل نخواهد شد؛ راه حلي كه مي‎خواست درك تطابق صورت را با موضوع، به علم حضوري بازگشت دهد. بدين نحو كه ما در حضوريات خود، تطابق را درك مي‎كنيم. حال آنكه سؤال ما در اصل «تطابق» است كه اصولاً تطابق بين «دو» به چه معناست؟ اگر بنا باشد صورت و ما به ازاء خودش، به برابري محض برسند كه ديگر صورت و خارجي نيست. و اگر دوئيت است اين تطابق دوئيت به چه معناست؟! البته فرقي نمي‎كند كه يك طرف آن، علم حضوري انسان باشد؛ مثلاً وقتي در انسان، احساس از گرسنگي، ترس و رنج پيدا مي‎شود ذهنش به مفهوم سازي مي‎پردازد. اما سؤال اين است كه اين مفهوم با اين واقعيت چه نسبتي دارد؟ آيا اينها يك چيزند يا دو چيز؟ اگر دو چيزند تطابق يعني چه؟

بنابراين اين سؤال، عام است و نمي‎توان با ارجاع آن به اينكه من دو طرف را درك مي‎كنم الزاماً نسبت بين اين دو را هم تبيين نمود.(3) اينجاست كه بايد همان بحثهائي كه در وجود ذهني مطرح شده است طرح كنيم. صرف اينكه گفته شود من از علم حضوري خود صورت‎برداري مي‎كنم و هر دو نزد من حضور دارند و لذا تطابق را در مي‎يابم مشكل را حل نمي‎كند. چون بلافاصله سؤال مي‎شود «تطابق چيست كه تو آنرا در مي‎يابي؟ آيا نسبت بين اين صورت با واقع و خارج، نسبت تناسب است يا تشابه يا رابطه علّت و معلولي؟» اگر مي‎گوييد رابطه تطابق است، تطابق به چه معناست؟ آنهايي كه تشابه و تناسب را انكار و ادعاي تطابق مي‎كنند به يك شبهه جدي گرفتار شده‎اند و من راه حلي براي آن پيدا نكرده‎ام. اگر كسي به اين راه حلّ رسيده است آنرا ارائه دهد كه اگر وجود اين دو، دوتاست و ماهيتاً هم دو چيزند آيا باز مي‎توان از تطابق سخن گفت؟!