اين سخن به معناي انكار ربوبيت مطلقه حضرت حق است. اين ربوبيت جهت كلي پرستش عالم را حفظ و به ما نيز سهم تأثير مي دهد. اين سهم تأثير همان گونه كه درجات فهم روحي (يعني ايمان) ما ازعالم متفاوت است، در درجات عقلانيت ما هم تأثيرگذار مي باشد.

از اينرو جوامع نيز كه از نظر ما داراي اصالت، وحدت و علم اجتماعي مي باشند، كيف عقلانيت و محاسبات آنان در عالم، تابع نسبيت آنان در تاريخ است. اگر انبياء(ع) در جامعه حضور داشته باشند يك جامعه به يك گونه عالم را مي فهمد زيرا هدف او، چيز ديرگي است. و اگر در دستگاه شيطان و ابليس باشند به گونه ديگري عالم را مي فهمد. البته كارهاي ديگري نيز در عالم انجام مي دهد و تابع كيف پرستش خود، عالم را مي فهمد. يكي به دنبال توسعته ابتهاج مادي و ديگري به دنبال توسعه تقرب است. طبعاً هر يك از آنها عالم را به صورت متناسب، فهم مي كند.