«اختيار» بايد بعنوان يك حدّ اوليه، وارد فضاي علم شود. طبعاً اختيار نيز بدون «جهت» نيست و همين جهت است كه كيف فهم را عوض مي‎كند همانطور كه نسبيّت در «عليّت»، كيفيت فهم را عوض مي‎كند. مثلاً وقتي من در محيطي قرار مي‎گيرم چيزي را حس مي‎كنم كه در محيط ديگر آنرا حس نمي‎كنم. نسبيّت عليّت و تعيّن علت، ادراك را عوض مي‎كند. از اينرو اگر از دو زاويه به يك جسم نگاه كنيم مي‎توانيم به دو گونه، آن جسم را ببينيم. اين بخاطر آن است كه نسبيّت به دو گونه است و البته اين از منظر عليّت، قابل تفسير است. حال اگر فاعليت خود انسان هم در فهم دخالت داده شود كيف و حركت اراده انسان در نوع فهم او دخيل مي‎شود. همانگونه كه تناسب عليّت، به «نسبيّت فهم» منتهي مي‎شود تناسب فاعليّت هم اين چنين است.