به عبارت ديگر لازمه نفي كاشفيّت علم اين است كه فرقي بين رابطه «غم» و «سنگ» و مفهوم سنگ و سنگ وجود نداشته باشد و همانگونه كه غم هيچ ربطي به سنگ خارجي ندارد، مفهوم سنگ نيز هيچ ربطي به آن ندارد. چگونه اگر غمي داشته باشيم هيچگاه در خارج، از يك سنگ، چوب يا آهن حكايت نمي كند مفهوم سنگ نيز هيچ ربطي به آن شيء خارجي ندارد. نكته اي كه در اين جا بايد به آن اشاره شود اين است كه ما به صور ذهني خويش اشراف حضوري داشته و اين امر، براي ما قطعي است. اما اينكه مطابق آنها در خارج نيز دقيقاً چنين است، نيازمند راهكار مخصوص به خود مي باشد.

حال اگر اين رابطه، قطع و گفته شود اصولاً اين مفهوم، حكايت نمي كند تا آنگاه نوبت به مطابقت برسد در اين صورت، مطلقاً تصورات خود را با عالم خارج، قطع كرده ايم و هيچ راه جايگزيني نيز در اين ميان وجود ندارد. اصولاً صرف «نسبت» اگر به «كاشفيت» منجر نشود مشكل مطابقت و صدق و كذب را حل نمي كند.