این ابوت نخست شامل حلقه اول اصحاب حضرت شده است؛ «ثارالله» و «وتر الموتور»، ایشان هستند؛ ولی این شفاعت و ابوت شامل کسانی می شود که در حلقه اول هستند و توانسته اند تحمل بلا کنند و به فنا و آستان سیدالشهداء حلول پیدا کرده اند. ابوت حضرت که با فداکاری و خون دادن و غربت و مظلومیت ایشان همراه بوده، برای ابوت ایشان است. حضرت برای اینکه عبادلله را رهبری و پدري نماید، و آن ها را سالک کنند، این بلا را تحمل کرده اند. این ابوت، که از طریق بلای ایشان در عالم جاری است، از طریق شفاعت حضرت جاری شده است. هیچ پدری که این چنین برای هدایت فرزندان خود فداکاری کند، وجود ندارد.

سرمایه گذاری حضرت می تواند تک تک بندگان خدا را غنی کند. این سرمایه گذاری در روز عاشورا چنان عظیم است که می تواند همه را تبدیل به سلمان و حبیب کند؛ اگر انسان این ابوت را بپذیرد، از سوی حضرت به نحو تمام سرمایه گذاری هست. اگر در روز عاشورا همه شهدا به مقام حضرت ابالفضل غبطه می خورند به این دلیل است که با دیدن مقام ایشان، می فهمند که نتوانسته اند آن طور که باید از سیدالشهداء و امیرالمؤمنین استفاده کنند؛ حتی مالک اشتر و حبیب هم غبطه می خوردند؛ می فهمند اگر چنین ابوتی بوده، پس خوب بنوت نکرده اند و خوب متنعم نشده اند؛ بنابراین ایشان بساط ابوت و رحامت و محبت و پدری را پهن کرده اند و آنچه را که باید سرمایه گذاری کنند، کرده اند و تا رجعت هم ادامه می دهند.

حال چگونه می توان از این ابوت و شفاعت بهره مند شد؟ چگونه می توان وارد میدان این شفاعت عاشورایی شد؟ چگونه می توان از سفره ای که خدای متعال برای ایشان گسترانده و به شفاعت ایشان برای همه ما گسترده شده، متنعم شد و چه مراحلی را باید طی کرد؟ به نظر می رسد نقطه شروع سیر انسان، توجه به ابوت و شأن ایشان در عالم و بعد توجه به فداکاری و خونی است که برای ابوت عباد در راه خدای متعال داده اند و سپس توجه به آن جمعی است که گرد حضرت و حلقه اول اصحاب ایشان هستند. این توجهات مقدمه این سیر است.