بسم الله الرحمن الرحیم. الحمد لله رب العالمین و صل الله علی محمد و آله الطاهرین و اللعن علی اعدائهم اجمعین. ولايت معصومین که طريق جريان توحيد و جریان ولايت خداي متعال در عالم است؛ اين ولايت در معصومين ع از شئون عبوديت آنها است. يعني اگر وجود مقدس رسول الله (ص) و ائمه (ع) حامل ولايت خداي متعال و طريق جريان آن ولايت و هدايت و نور در نظام هستي هستند؛ اين مقام از شئون عبوديت آنها است. يعني چون در مقام عبوديتِ مطلقه و در مقام بندگي خداي متعال و سجده تام در مقابل خداي متعال هستند، به اين مقام و منصب رسيدند وحامل اين امانت الهي شدند لذا خود همين سرپرستي عالم از شئون عبادت آنها است. يعني اين‌طوري نيست که تصرفات آنها در عالم چيزي غير از عبادت و بندگي و پرستش خداي متعال باشد و غايتي جز عبوديت و تقرب به خداي متعال داشته باشد. فعل سرپرستي آنها که عالم را به سمت خداي متعال هدايت مي‌کنند، غايتي جز بندگي و خضوع تام و عبادت بيشتر در مقابل خداي متعال ندارد.

موضوع اين عبادت و سرپرستي چيست؟ آيا موضوعش- مثلا-  ايجاد نظم اجتماعي است؟! يعني امامت آن ها براي نظم اجتماعي است؟ براي ايجاد رفاه و معيشت بهتر در اين دنيا است؟ براي ايجاد توسعه است؟ يا موضوع سرپرستي آن ها امري رفيع تر از اين شئون است؟ همتن طور که بیان شد نفس سرپرستي آنها، هم از فروع عبادت آنهاست. يعني در آن هيچ نفسانيت و هوايي نيست. نیت و غايتي براي اين فعل نيست الا پرستش بيشتر خداي متعال. آن چه آنها را واداشته‌است که اين منصب را بپذيرند و اعمال بکنند، عبوديت خداي متعال و بندگي است و به دنبال اين هم هستند که بندگي کاملتري انجام بدهند و در اين شأن جز بندگي خداوند، منظور نظرشان نيست.

اما آن چه را هم که سرپرستي مي‌کنند ظاهراً قرب و عبادت و بندگي خداي متعال است. يعني اين‌طور نيست که اهواء را سرپرستي بکنند، تا بشر به تمايلات نفساني خودش برسد و نفسش بيشتر ارضاء بشود.