تفاوت ديگر اينكه جهتداري مورد نظر بنده بر اساس اين نظريه، يك جهتداري عام است و تنها مختص به حوزه فلسفه، علوم انساني و .. نمي شود. لذا هر فردي كه مي انديشد و تجربه مي كند انديشه و تجربه وي جهتدار است. بگونه اي كه در انتهاي اين جهت، ايمان مطلق و در انتهاي ديگر آن كفر مطلق قرار دارد.از آنجا كه هيچ يك از ما غير معصومين در مرتبه كمال اخلاص نيستيم نمي توان گفت فهم من صددرصد توحيدي و حق است. خير، اين فهم مخصوص معصومين(ع) مي باشد كه مصداق «عصمهم الله من الزلل» مي باشد. ما حتماً وقتي وارد حوزه فهم مي شويم چون غير معصوم مي باشيم، هنگامي كه عطاي حضرت حق از بستر اراده و فهم عبور مي كند صبغه ما را به خود مي گيرد. بنابراين آن اخلاص تام، در ما وجود ندارد. پس هنگامي كه اين طيف از فهم، حاصل مي شود همه آن جهت را داراست. اما جهت كلي بعضي از آن، ايماني و جهت كلي بعضي از آن كفرآلود است.