بنابر اين نسبيت در تفاهم هم به نحو مطلق نيست تا پايگاهي پدا نكند. پايگاه تفاهم، جهت گيري عمومي پرستش عالم است كه به ربوبيت مطلقه حضرت حق ختم مي شود. آن پايگاه اجازه نمي دهد كه شما هر گونه كه مايليد بفهميد، همانگونه كه حضرت حق به نسبت، اراده شما را امضاء نموده است.

حضرت حق، در هر كاري حتي در فهميدن نيز به ما اراده مطلق نداده است. وقتي گفته مي شود، فاعليت ما در فرآيند و كيف فهم از عالم يا كيف پرستش، در چگونگي فهم ما حضور دارد بدين معنا نيست كه خداي متعال به ما اراده داده است كه هر طور دلمان خواست عالم را بفهميم!