آنچه گذشت در مورد علم به معناي دوم بود. اما نكته ديگر با نگاه به علم و بر اساس معناي اول، اين است كه اگر كسي مثلاً مبتلا به بيماري زردي شود طبيعي است كه اشياء را زرد مي بيند و البته شما حق داريد بگوييد او خطا مي كند. مگر اين تأثيرپذيري معرفت، ناشي از يك ويژگي بدني و فيزيكي نيست؟ حال با فرض اينكه بحث صدق وكذب هم سرجاي خود باقي باشد اگر عوارض بدني در فاهمه من تأثير دارد، چه مانعي دارد كه بپذيريم عوارض باطني مثل بخل و حسد و گناه و پاكي هم در فاهمه تأثير گذار است؟