در يك دوره اي به دليل حاكم بودن انديشه اي خاص، اعتقاد بر اين بوده كه لازم نيست همه بخش هاي مختلف انديشه يك انسان، به مثابه اعضای يك ارگانیسم زنده به همديگر مرتبط شوند؛ به گونه اي كه منظومه منسجمي از تفكر در انسان فراهم گردد؛ چرا كه قائل بودند ممكن است يك انسان اطلاعات متفاوتي داشته باشد و هر يك از اين اطلاعات، مربوط به حوزه هاي مختلفي بوده و از مبناي خاصي هم برخوردار باشند و به سمت اهداف و غايات خاص خود نيز، جهت گيري كند.