یکی از حالات قلبی که قاسی نیست، این است که نسبت به سیدالشهدا حساس است؛ نام امام حسین را می شنود اول متصل می شود به امام حسین و بعد سرچشمه های اشک از عالم ملکوت بر قلبش جاری می شود و بعد در چشمش می آید، اشک از حوض کوثر است و از دنیا نیست. اشک از خوف خدا و اشک بر امام حسین از عالم بالاست، از ساحت امام جاری می شود از آنجا می آید و شستشو می دهد. لذا یک قطره اش اگر گناهان به اندازه کف دریا باشند می شوید؛ زیرا مومن اصل وجودش پاک است و دریاست؛ گناهان کف دریا هستند؛ وقتی مومن متصل می شود به سرچشمه رحمت، از عالم بالا آبی می آید و این مومن که خودش دریاست کف هایش را می شوید و به ساحل می برد، این اشک بر امام حسین است؛ لکن قلب اگر قساوت نداشت به این اشک می رسد و از قلبی که قاسی شده این اشک گرفته می شود؛ لذا امام رضا علیه السلام به پسر شَبیب فرمود: «

یابن شبیب إن بَکَیتَ علی حسین بن علی علیه السلام حتی تَسیل دموعُک علی خَدَّیک غفرالله لک کلَّ ذنبٍ اذنبتَ صغیراً کان أو کبیراً، قلیلاً کان أو کثیراً



»(6)، اگر بر امام حسین گریه کنی که اشکت بر گونه ات جاری بشود همه گناهانت، بزرگ و کوچک زیاد و کم، همه را خدا می آمرزد. حالا قلب اگر قاسی شد دیگر وقتی با بلاء امام حسین روبرو می شود، منفعل نمی شود؛ قلب قاسی هم منفعل می شود خیال نکنید آنهایی که قلب قاسی دارند نمی ترسند آنها از یک در به هم خوردن می ترسند، از یک حشره می ترسند؛ خیال نکنید آنها هیجان درشان پیدا نمی شود یک صحنه شهوت انگیز ببیند، هیجان در او پیدا می شود و غوغا می شود، «

مع الوسواس متقلباً



»، با وسوسه شیطان زیر و رو می شود؛ ولی اگر قلب رقیق بود «بین اصبعی الرحمن» است؛ با دست حضرت حق و با اشارات او زیر و رو می شود؛ هر دو قلب گریه دارند لکن این گریه می کند برای دنیای خودش؛ او گریه می کند برای آخرتش، از خوف و از حب، گریه می کند و از بلای سیدالشهدا اشک می ریزد.