«

وَ لَا تَجْعَلْ قِرَاءَتِي قِرَاءَةً لَا تَدَبُّرَ فِيهَا



»، تدبر یعنی؛ پشت صحنه را دیدن، عبور کردن. پس قرائت نباید بدون تدبر باشد باید قرآن را بخوانیم و تدبر کنیم. قرآن خواندنمان باید این طور باشد «

بَلِ اجْعَلْنِي أَتَدَبَّرُ آيَاتِهِ وَ أَحْكَامَه



»، یک کاری بکن من را این طور قرار بده! مرا این طور جعل کن! وجود مرا از این طور قرار بده! خدایا همه چیز دست توست. «

بَلِ اجْعَلْنِي أَتَدَبَّرُ آيَاتِهِ وَ أَحْكَامَه



»، مرا این طور جعلم کن که تدبر در آیات می کنم پشت صحنه را ببینم. به من گفتند دروغ نگو می فهمم یعنی چه؟! تا آخرش را می بینم. به من می گوید «

وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضا



»(حجرات/12)، سر سفره قرآن که می نشینم پشت صحنه را می بینم تا آخر صحنه را می بینم می بینم. طوری است آنهایی که دارند غیبت می کنند می بینم که در جهنم چرک و خون از دهانشان خارج می شود. «

أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخيه



»، چرا غیبت می کنید دوست دارید مردار بخورید؟! اگر خدای متعال به کسی توفیق تدبر در آیات داد می بیند کسی که دارد غیبت می کند مردار می خورد. پشت صحنه احکام را ببیند احکام بیخود نیست، بیخود نگفتند این نصف او ارث می برد، پدرت و مادرت را این طور احترام کن، دروغ نگو، هم در آیات تدبر کند هم در احکام. این احکام یک عقبه ای دارد. وقتی می نشینم سر سفره قرآن نگویم این که ‌آیات ارث است، این که آیات شریعت است می گوید دروغ نگو، پشت سر این آیات حرف زیاد است. فرمود باطن گناه، ولایت ائمه جور است. باطن عبادات ولایت ماست. پشت صحنه اش را ببینم اگر خدای متعال می گوید: «

كُونُوا مَعَ الصَّادِقين



»(توبه/119)، بفهمیم یعنی چه؟ اگر می گوید راست بگویید بفهمیم یعنی چه؟ پشت صحنه اش را ببینم. این احکامی که در قرآن است عقبه دارد لفظ که نیست. باطن همه احکام قرآن ولایت اهل بیت است. قرآن حرامش هم ولایت ائمه جور وجهنم است. دروغ یک وادی از وادیهای جهنم است و راستگویی یکی از وادی های ولایت امیرالمؤمنین است.

و بعد حضرت ادامه می دهند: «

آخِذاً بِشَرَائِعِ دِينِك



»، این راهی که باز می کنند به رودهای بزرگ به آن شریعه می گویند که آدم بتواند برود پای این نهر عظیم و آب بردارد. دین هم شرایعی دارد که ما را به خدا می رساند. باطن دین ولایت امیرالمؤمنین است. مکرر تفسیر شده است من وقتی سر سفره قرآن می نشینیم به شرایع دین برسم. این دین یک شرایعی دارد آبشخورهایی دارد از این ‌ابشخورها می شود از دین استفاده کرد. وقتی سر سفره قرآن می نشینم شرایع دینت برای من باز شود من به شریعه ها برسم بتوانم از این نهر عظیم بخورم. امیرالمؤمنین نهر عظیم است. وجود مقدس رسول الله(ص) نهر عظیم هستند. دین خدا باطنش در قرآن و ولایت امیرالمؤمنین است. «

إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدي لِلَّتي‏ هِيَ أَقْوَم



»(اسراء/9)، قرآن هادی به امام است، یک شریعه هایی برای شما درست می کند از این شریعه ها وارد وادی ولایت می شود و از ولایت امام رضا می نوشد. وقتی سر سفره قرآن نشستی به شریعه های قرآن می رسی که آن جا می توانی از حکمت و از علم امام رضا از ولایت امیرالمؤمنین بنوشی. خدایا! مرا از آنهایی قرار بده وقتی قرآن می خوانم به شرایع دین تو برسم. همه قرآن شریعه است هر آیه ای یک شریعه است که آدم را به سرچشمه می رساند.