أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيم  بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم  الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِين  وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِين  وَ اللَّعْنَةُ عَلَى أَعْدَائِهِم  أَجْمَعِين . «

إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هاد



»(رعد/۷) وجود مقدس نبی اکرم نسبت به کل امت امامت دارند و طرح ایشان یک برنامه فراگیر برای هدایت کل امت است. منتها نکته این است، اینطور نیست که این طرح فقط با کتاب به تنهایی پیش برود بلکه رسولی از طرف خدای متعال آمده و کتابی آورده تا با این کتاب و رسول کار به انجام برسد. بلکه در هر دوره ای امت نیاز به یک امامی دارند که حامل هدایت این پیامبر باشد و بتواند حلقه اتصال امت به پیامبر گرامی اسلام باشد و به تعبیری که در روایات آمده وسیله بین امت و نبی اکرم باشد و بتواند برنامه هدایت نبی اکرم را از حضرت تلقی کند و به امت برساند.

در هر دوره ای هم باید امام حَیّ باشد و در هر دوره ای نیاز به امام است. این طور نیست که وجود مقدس نبی اکرم تشریف آوردند و یک نامه و دستوری هم از طرف خدای متعال آوردند و به ما رساندند تا ما براساس این نامه عمل می کنیم. اصلا دعوای سر غدیر همین است، اگر کسی اضطرار به نبی اکرم بر وجه این که ما چرا مضطر به حضرت هستیم را بفهمد مسئله حل می شود. حضرت حلقه اتصال ما به خدا هستند و این فاصله با ایشان پر می شود و همیشه نیاز است که یک امامی باشد که این خلاء را پر کند. لذا این درست است که حضرت نسبت به کل امتشان امام و رسول هستند ولی آن هدایتی که حضرت آوردند آن هدایت در دست کسی نیست و فقط در دست ائمه علیهم السلام است. احتیاج به یک امامی است که این هدایت را حمل بکند و امت را به این هدایتی که از طرف خدای متعال آمده برساند.

لذا خدای متعال به حضرت در قرآن می فرماید «

إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هاد



» البته مفسرین این آیه را چند جور معنا کردند. اصل کتاب مناسک پرستش نبی اکرم و مناسک عبادت ائمه است و آنها با این کتاب، خدا را عبادت می کنند که یک بخش عبادتشان همان امت سازی و شفاعت و دستگیری و هدایت است. نازله کتاب طرح تبعیت از نبی اکرم است و برنامه تبعیت ما از نبی اکرم و معصومین در کتاب است. این برنامه هم اینطور نیست که دست ما به آن برسد بلکه به اندازه ای که حقیقت طلب و بندگی در ما پیدا می شود، به همان اندازه طرح بندگی خدا و تبعیت از امام را می فهمیم. حتی مناسک بندگی را به اندازه درجات ایمانمان می فهمیم.

اما آن طرحی که طرح امامت است را هیچ کس نمی فهمد. ما چه می فهمیم که امیرالمؤمنین چه برنامه هدایتی از کتاب می گیرد؟ اصلا به ما چه مربوط است که ما بفهمیم اسرار امیرالمؤمنین چه بوده است. این که نبی اکرم چه طرحی برای هدایت امت دارند در مقیاس عبادت خودشان است و این اصلا به ما مربوط نیست که ما بفهمیم «

إِنَّمَا يَعْرِفُ  الْقُرْآنَ  مَنْ  خُوطِبَ  بِه



»(1) مگر کسی که بخواهد در آن طرح او را مشارکت بدهند و به او یک فرماندهی بدهند و به اندازه ای که بخواهند دخالتش بدهند از طرح با او صحبت می کنند و الا سلمان هم باطن قرآنی که دست امیرالمؤمنین است و حضرت عالم را با آن راه می برد را نمی فهمد که چیست.

این دست خود امام است و اکنون امام زمان علیه السلام حامل کتاب هستند و با کتاب برنامه خودشان را جلو می برند. اما چه کسی می فهمد که حضرت چه کار می کنند. بله ممکن است یک عده ای از مقربان حضرت باشند و یک مأموریت هایی دارند و تا اندازه ای که مأموریت پیدا می کنند باید طرح را به همان اندازه بفهمند و الا ما بالاصاله آن چه که می فهمیم طرح تولی خودمان و طرح تبعیت و طاعت خودمان است و آن هم به اندازه ای است که ایمان می آوریم و در راه حرکت می کنیم و الا اگر نخواهیم در راه حرکت کنیم و در درجه اول ایمان باشیم، مناسک درجه دوم ایمان را هم نمی فهمیم.

امام زمان علیه السلام طرحی که دارند دو قسمت دارد، یک بخش آن در دوران غیبت محقق می شود که در دوران غیبت هم ما می توانیم با طرح امام در غیبت مرتبط و بهره مند بشویم و اتصال ما برقرار است. ولو که امام در پرده غیبت هستند و با همان معانی دقیق و لطیف غیبت هرچه که باشد، امام حی و حاضر است و به یک معنا هم ظاهر هستند. خورشید از پس پرده ابر هم که میتابد بالاخره حاضر است و اگر نباشد عالم تاریک می شود و آدم در وادی ظلمات می رود. ولو این که مکرر فرمودند مردم در دوران غیبت بهره مندیشان از امام مثل خورشید پشت پرده است. این یک دوران طرح امام است و یک دوران هم ظهور است که ما فعلا در طرح دوران غیبت حضرت هستیم.