اما در دعایی که نقل شده است که هنگام ورود قرآن خوانده شود و به منزله اذن دخول است فرموده اند: «

اللَّهُمَّ إِنِّي أَشْهَدُ أَنَّ هَذَا كِتَابُكَ‏ الْمُنْزَلُ‏ مِنْ عِنْدِكَ عَلَى رَسُولِكَ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ



»(3)، چقدر با عظمت از این قرآن یاد می شود. این کتاب توست، بلا تشبیه می گویند این کتاب مثلا آیت الله العظمی بروجردی است یا کتاب علامه طباطبایی است یا کتاب فلان عالم است که‌ در نظر انسان کتاب احترام پیدا می کند تا بگویند نه مولف این کتاب یک طلبه تازه ای مثل من است. این مثل خودش است کتابش هم اندازه خودش است. «اللَّهُمَّ إِنِّي أَشْهَدُ أَنَّ هَذَا كِتَابُكَ‏»، کتاب توست «

الْمُنْزَلُ‏ مِنْ عِنْدِكَ



»، جای این کتاب نزد تو بوده است از محضر تو پایین آمده. «

وَ إِنَّهُ في‏ أُمِّ الْكِتابِ لَدَيْنا لَعَلِيٌّ حَكيم



»(زخرف/4)، این کتاب در محضر خدا بوده و خدای متعال این کتاب را فرستاده که دست ما را بگیرد؛ لذا در باب بعضی از آیات قرآن نقل شده وقتی خدای متعال اینها را می فرستاد متعلق به عرش الهی شدند، خدایا ما را به سمت گناهکاران می فرستی؟! فرمود شما بروید یک عده ای مؤمنین بعد از نماز شما را تلاوت می کنند من شما را برای آنها می فرستم. دوستان اهل بیت بعد از نمازهایشان می خوانند، من هر روز با دیده پنهان خودم 70 بار نگاه رحمت آمیز به آنها می کنم و در هر نگاه به آنها خیر می رسانم. شما بروید واسطه فیض شوید. «الْمُنْزَلُ‏ مِنْ عِنْدِكَ»، قرآن از آنجا آمده تا ما را شفاعت کند.