˜اگر  پذیرفتيم كه همواره در طول تاريخ، دو جريان حق و باطل و ايمان و كفر وجود داشته است و  پذیرفتيم كه غلبه در نهايت با جبهه حق و جریان ايمان است، سرانجام تاریخ نیز ظهور «ولايت الهي» در سراسر جهان می باشد که از آن به «عصر ظهور» تعبیر می شود. از برخی روايات استفاده مي شود كه بعد از عصر ظهور، در يك دوران طولاني، حكومت حق بر محور ولايت انبيا و اولياء (ع) به خصوص انوار پاك معصومين(ع) محقق خواهد شد كه همان عصر رجعت است.

عصر ظهور به اين معنا است كه ظهور ولايت الهيه در عالم و ختم ولايت ابليس و پايان غلبه ظاهري دولت باطل در اين عصر روي مي دهد و بندگي خدا در همه عرصه هاي حيات بشر، جاري و متجلي می گردد. آرمان ها و اراده انسان در جامعه موعود با آرمان ها و اراده انساني كه در جامعه باطل زندگي مي كند متفاوت است.

در دستگاه باطل، انسان به سطح ابعاد ظاهري تنزل داده مي شود و به موجودي تبديل مي شود كه محدود در عالم خاك، و گرفتار تمنيّات و تمايلات نفساني خويش است و همه تلاش او آن است كه در اين بعد از وجود خود به اوج لذت برسد. آرمان هايي كه در جبهه باطل دنبال مي شود -اگر چه نام آن را رفاه و توسعه مي گذارند- همه در محدوده جنبه هاي دنيايي انسان است و همه خواسته هاي آنها در دنياي پر از رفاه و امنيت و آزادي مادي خلاصه مي شود، اما در جامعه آرماني انبيا و اولياء الهي(ع) حتي تعاريف هم تغيير مي كنند؛ يعني انسان گرچه ممكن است دنبال لذت باشد ولي اين لذت چيزي جز لذت عبوديت نيست، و مصداق اين فرمايش مي شود كه: «

استغفرك من كلّ لذّة بغير ذكرك و من كلّ سرور بغير قربك و من كلّ راحة بغير انسك و من كل شغل بغير طاعتك



» (15) انساني كه لذتش در ذكر، سرورش در قرب حق و راحتي اش در انس با خداوند متعال خلاصه مي شود، همه حركاتش بر مبناي فرمان الهي خواهد بود؛ آن چه او را به حركت درمي آورد چيزي جز خواست خدا نيست و لذا غرق در مشيت الهي مي شود. او عبدی است كه همه شئون ديگر او فرع بر عبوديت مي باشد.

در واقع، انساني كه انبياء(ع) تربيت مي كنند غير از انساني است كه مكاتب مادي تربيت مي كنند؛ زيرا اين مكاتب مي خواهند انساني در حد طبيعت تربيت كنند كه به ابتهاجات مادي برسد و آرمان هايي هم كه براي او تعريف مي كنند همه در حد دنياست، ولي انبياي الهي(ع) مي خواهند انسان را به مرز عبوديت برسانند.