به تعبير ديگر هدف يك جريان تئوريزه کردن بندگي خداي متعال و ايجاد يک سبک زندگي اجتماعي و مدنيت و تمدني بر محور کلمۀ توحيد و بندگي خداي متعال است؛ آنها دعوت انبيا را اجابت کردند و حول انبياي الهي و اوصياي آنها گرد آمدند با اين هدف که تاريخ بندگي خداي متعال را شکل داده، سعي کنند حرکتي رو به پيش، به سوي گسترش معنويت و توحيد داشته باشند؛ اين حرکت در دوران ظهور حضرت بقيۀ الله ارواحنا فداه به ثمر مي نشيند و همۀ عرصه هاي حيات زندگي بشر نوراني مي شود؛ «

وَأَشْرَقَتِ الأرْضُ بِنُورِ رَبّهَا



»(زمر/69) زمين در پرتو نور امام (ع) که همان نورِ الهي است، نوراني مي شود و همۀ مردم آن زمان، به حيات طيبه مي رسند. «

اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يُحْيِي الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا



»(حدید/17) خداي متعال مي فرمايد: زمين مرگي دارد ولي خداي متعال، بعد از دوران مرگ زمين، دوباره آن را زنده خواهد کرد. روايتي در شرح اين آيۀ نوراني مي فرمايد: «موت الارضِ موتُ اهلها و الکافرُ ميتٌ». مرگ زمين به معناي مرگ اهل زمين است. منظور از اين مرگ از بين رفتن تحرک موجودات روي زمين نيست بلكه به معناي از بين رفتن ايمان است. از اين رو کافر ميت است و از حيات طيبه برخوردار نيست.

عصر ظهور حضرت بقيۀ الله (ارواحنا له الفداه) ، عصر گسترش نور و معنويت و حيات طيبه در کل جامعه بشري است. كه در آن، همۀ انسان ها به حيات طيبه مي رسند. در عصر ظهور مراتبي از حيات طيبه و زندگي معنوي و حقيقي در سايۀ وجود مقدس حضرت بقيۀ الله حاصل مي شود که در هيچ دوره اي از دوران هاي تاريخ بشر محقق نشده بوده است. اين جريان، يک جريان رو به پيش و پيوسته مي باشد كه از آغاز دعوت انبيا شکل گرفته است. با بعثت هر يك از انبياي اولوالعزم منزلت کامل تري از بندگي خداي متعال آغاز مي شد. آنها دعوت کامل تري را مي آوردند و درهاي ديگري را به سوي غيب الهي به روي بشر مي گشودند كه آخرين آنها و خاتم آنها وجود مقدس رسول الله (ص) است. «

الخاتمِ لما سبق و الفاتح لما استقبل



». همۀ درهايي که بايد از سوي غيب به سوي بشر گشوده شود، با وجود نبي اكرم (ص) گشوده شد. اين جريان در ادامه به وسيلۀ اهل بيت حضرت و با کتاب الهي ادامه يافت كه مرحلۀ نهايي تحققِ آن نيز، دوران ظهورِ وجود مقدس حضرت بقيۀ الله (عج) است.