فراز اول عبارت است از: «

يا ممتحنة امتحنك الله الذي خلقكِ قبل ان يخلقك فوجدكِ لما امتحنكِ صابره



»؛ ای آزموده! تو را آزمود خدايی که تو را آفريد پيش از آن که تو را بيافريند. پس تو را در برابر آزمايشش شکيبا يافت. در اين فراز، زائر حضرت ابتدا به ابتلا و امتحاني كه صديقة طاهره(س) داشته اند توجه مي كند. اين ابتلا و امتحان، بر اساس ميثاقي است كه قبل از خلقت ايشان صورت گرفته شده است. زائر در اين فراز، به وفاي به اين ميثاق از سوي حضرت عنايت مي كند و می گويد: كه خداوند شما را در برابر آزمايشش شکيبا يافت و شما اين ميثاق ها را به بهترين وجه به سرانجام رسانديد.

براي روشن شدن اين فراز از زيارت که به بلا و ميثاق و وفای به عهد حضرت اشاره می کند، از فراز دوم دعاي ندبه كمك مي گيريم.(2) در اين فراز آمده است: «

الّلهم لك الحمد علي ما جري به قضائك في اوليائك الّذين استخلصتهم لنفسك و دينك، اذ اخترت لهم جزيل ما عنك من النعيم المقيم، الّذی لا زوال له و لا اضمحلال، بعد ان شرطت عليهم الزهد في درجات هذه الدنيا الدنيّه، و زخرفها و زبرجها، فشرطوا لک ذلک، و علمت منهم الوفاء به، فقبلتهم و قربتهم، و قدمت لهم الذکر العَلی، و الثناء الجلی، واهبطت عليهم ملائکتک، و كرّمتهم بوحيك و رفدتّهم بعلمك و جعلتهم الذريعه اليك و الوسيله الي رضوانك



»؛

خدايا ستايش از آن توست بر آن چه جاری شد بدان قضا و قدر تو درباره بندگان مقربت. آنان که خالص گردانيدی آنان را برای خود و دين خود. چون انتخاب کردی برای آنها آن نعمت شايان و پايداری که نزد توست؛ آن نعمتی که زوال و نابودی برايش نيست، (و اين) پس از آنی (بود که) با آنها شرذط کردی تا کناره گيرند از درجات (و رياست های) اين دنيای پست و از زيب و زيورش و آنها نيز اين شرط تو را پذيرفتند و تو نيز وفای آنها به اين شرط دانستی و پذيرفتیشان و مقرب درگاهشان کردی و از پيش برای ايشان نامی بلند و ثنايی آشکار مقرر کردی. و بر ايشان فرشتگانت را فرو فرستادی و آنها را به وحی خود گرامی داشتی و به علم خود ياریشان کردی و واسطه درگاهت و وسيله ای به سوی خشنوديت قرارشان دادی.

اين که انسان اين قضاء را درك کرده و بعد از درك، حمد كند، كار آساني نيست. اولياء چه كساني هستند؟ شايد اَخلصَ با اِستَخلَصَ يك فرق جزئي داشته باشد و آن اين كه در استخلاص، نوعي رنج و مشقّت وجود دارد و با بلا و رنج همراه است. اين استخلاص، اولاً، بعد از ميثاق است و تحميلی نيست؛ «

بعد ان شرطت عليهم الزهد في درجات هذه الدنيا الدنيّه



». که اين ميثاق، ميثاق زهد و پيمان بلاست، كه همه مراحل دنيا را شامل می شود و شايد ماسوي الله را بپوشاند.

ثانياً، علم به وفاي آنها، قبل از تحقّق اين ابتلائات است؛ «

و علمت منهم الوفاء به



». امّا نتيجه اين ميثاق و وفاء آنها چيست؟ «

فقبلتهم و قرّبتهم و قدّمت لهم الذّكر العليّ و الثّناء الجليّ



»؛ يعني خداي متعال آنها را پذيرفته است و مقرّب درگاه الهي شده اند و پيش از آن كه در عالم دنيا ظهور پيدا كنند، نام آنها را بالا برده و ثناء آنان را در كتب آسماني و غير آن آورده است. در واقع، نتيجه آن «ميثاق و بلاء و وفا»، دو امر است: يكي ضيافت اختصاصي و ديگري شفاعت. اگر انسان اين مراحل را بپيمايد مي تواند به حمد بر بلاي اولياء خدا برسد.