امام معصوم علیه السلام هیچ گاه به دنبال حکومت مستعجل نیست؛ افق نگاه امام بسیار فراتر از این حرف هاست. امام معصوم علیه السلام پا به هر میدانی که می گذارد، رفتار خدایی دارد. هر عمل امام یعنی: «

وَ ما رَمَيْتَ  إِذْ رَمَيْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ رَمى



»؛ ائمه معصومین علیهم السلام در مقامی هستند که همه افعال شان خدایی ست.

اگرچه خداوند متعال در آیه پایانی سوره مبارکه کهف خطاب به نبی اکرم صلی الله علیه آله می فرماید: «

قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ



»؛ اما باید توجه داشت که ادامه این خطاب، گویای تفاوت اساسی ما با ایشان است: «يُوحى إِلَيَّ»! این تفاوت ساده ای نیست و بدان معناست که از همانندی قالب بشری نبی اکرم صلی الله علیه وآله نمی توان و نباید این نتیجه را گرفت که شأن ما نیز همانند شأن نبی اکرم صلی الله علیه وآله است. ایشان این برتری را دارند که مهبط وحی الهی باشند و وحی پروردگار متعال بر ایشان نازل شود؛ آن هم وحی ای که در بعضی مواقع حتی بدون واسطه جبرئیل علیه السلام است.

خاندان وحی، شخصیت های متعالی ای هستند که برای شفاعت و دست گیری، چند روزی در عالم مُلک هم نشین ما شده اند. ایشان هر زمان که پا به میدانی از میادین این جهان بگذارند، “علم ما کان و ما یکون” با آن هاست. حضرت صادق آل محمد صل الله علیه وآله در بیان شریفی فرموده اند: «

إِنِّي لَأَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَ مَا فِي الْأَرْضِ وَ أَعْلَمُ مَا فِي الْجَنَّةِ وَ أَعْلَمُ مَا فِي النَّارِ وَ أَعْلَمُ مَا كَانَ وَ مَا يَكُونُ



»(1) سپس در ادامه، در حالی که گویا این سخن به سمع حاضرین گران آمده، و از شنیدن این سخن امام متعجب شده بودند؛ مکثی کرده و فرمودند: مگر نه این است که ما عالم به قرآن هستیم و قرآن هم تبیاناً لکل شیء است؟! همه حقایق در قرآن آمده است و ما عالم به قرآن هستیم و از همه حقایق آگاهیم.