هر گاه از خصوصیات عصر ظهور سخن به میان می آید به روايت هايي اشاره مي شود كه در آنها از گسترش مظاهر رفاه مادي انسان و توسعه نعمت هاي ظاهري، از جمله افزايش محصولات كشاورزي، دامپروري، فراواني نعمت و ثروت، از بين رفتن فقر و تنگ دستي و… سخن گفته است، اما همه تفاوت عصر ظهور با اعصار پيش از آن در همين گسترش رفاه مادي و آسايش انسان ها و فراواني مال و ثروت خلاصه نمي شود؟ در اين عصر، تحول ماهوی و جوهري رخ می دهد كه ارزش آن را دارد که بشر قرن ها براي تحقق  آن انتظار بكشد و براي رسيدن به آن سختي هاي فراواني را تحمل كند.

در اين كه نعم ظاهري و رفاه مادي در عصر ظهور گسترش پيدا مي كند ترديدي نيست هم چنان كه اين امر در بهشت نيز اتفاق مي افتد، اما همان گونه كه تنعم اولياي الهي و مؤمنان در بهشت، با تنعم اهل دنيا در دنيا حتي از لحاظ كمّي و ظاهري قابل مقايسه نيست، تنعم مؤمنان در عصر ظهور هم -كه به تعبيری مرتبه اي از مراتب بهشت است كه در دنيا تجلي پيدا مي كند- با تنعم آنان در قبل از ظهور، قابل مقايسه نيست؛ چرا که بهشت هم چيزي جز مراتب ولايت خداوند متعال نيست.

می خواهيم بگوييم اگر چه در عصر ظهور، نعم مادي در دار دنيا گسترش پيدا مي كنند، ولي اصلي ترين مسئله اين است كه مفهوم نياز و ارضا در اين عصر تغيير مي يابد. گاهي گسترش نياز و ارضا بر محور استكبار و شيطنت صورت مي گيرد و گاهي هم توسعه نياز و ارضاء بر محور عبوديت رخ می دهد كه در اين جا گسترش نياز و ارضاء به مفهوم ميل به قرب و عبوديت است. در این صورت اساساً التذاذ از ولايت الهيه است؛ يعني باطن لذت چيزي جز ابتهاج به ولايت نيست. انسان اهل گناه، مبتهج به ولايت ابليس و ابتهاج ظلماني، تاريك و پست است، اما ابتهاج مؤمنين متناسب با گسترش ولايت ولي اللّه الاعظم است كه همان ولايت اللّه است. به بيان ديگر، ابتهاج اينها نوراني است و ابتهاج به رحمت است؛ زيرا با هر فعلي از افعالشان به ولي خدا تولي پيدا مي كنند و نورانيت ولي خدا در آنها واقع مي شود. خلاصه اين که در عصر ظهور، مفهوم لذت، مفهوم نياز، مفهوم كمال، و مفهوم ابتهاج تغيير مي كند و بسترهاي آن نیز متفاوت مي شود.

وقتي ولايت ولي خدا ظهور و تجلي پيدا كند بين اراده هاي انساني و طبيعت، هم آهنگی واقع مي شود و طبيعت، نعمت هاي خود را در اختيار مؤمنین قرار مي دهد. در این عصر به دنبال جریان ولايت ولي اللّه در قلوب انسان ها، افراد به اسماء تصرفي دست پيدا مي كنند كه اكنون در اختيار بشر قرار ندارد و گاهي اوقات از آنها به علوم باطني تعبير مي شود، انسان ها براساس اين علوم باطني به لايه هاي عميق تري از عالم مسلط مي شوند، نفوذ اراده آنها تا اعماق طبيعت پيش مي رود و امكان تنعم و دست رسي به نعم باطني هستي در همين عالم فراهم مي شود. آنها در ابتهاج و تنعم، غرق در وليّ خدا هستند، و متناسب با مشيت خداوند عمل مي كنند و تخلف نمي كنند تا بخواهند به لذت هاي شهواني برسند؛ حتي لذت حلال آنها متفاوت با لذت حلال ديگران است.

در آن عصر، عقول كامل مي شود، علوم باطني و شهود و مكاشفه عمومي گسترش پيدا مي كند و به نظر می آید كه براي همه شيعيان حضرت(عج) قابل دست رسي مي شود. اين عصر، عصر جريان معارف رباني و ملكوتي ولي خدا در قلوب و رسيدن به مراتب جديدي از روح حيات و نورانيت است.