در ادامه حضرت می فرمایند: «

وَ اجْعَلْنِي مِمَّنِ اتَّعَظَ بِبَيَانِ مَوَاعِظِكَ فِيه وَ اجْتَنَبَ مَعَاصِيَك



»، قرآن موعظه است موعظه قرآن اگر به گوش دل انسان رسید یکی از آن آدم را وارد عالم یقظه می کند. این داستان فضیل معروف است که می رفت برای دزدی که شنید شخصی قرآن می خواند «

أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّه



»(حدید/16)، دیگر وقت آن نشده که یک مؤمنی دلش با شنیدن آیات قرآن خاشع شود؟ گفت: خدایا خاشع شدم. برگشت با یک آیه قرآن همه گذشته اش را کنار گذاشت، این می شود موعظه.

داستان دیگر ماجرای بشر حافی است که امام موسی بن جعفر(ع) از کنار خانه اش می گذشتند صدای ساز و آواز بلند بود به شخصی که آنجا بودگفتند صاحب این خانه بنده است یا آزاد؟! گفت آقا خودش کلی بنده دارد آقا گفت: بله همین است بنده نیست که این کارها را می کند. خادم برگشت صاحب خانه گفت: چرا دیر آمدی؟! گفت یک آقایی این سوال را کرد من هم این طور جواب دادم. فهمید چه کسی بوده، پا برهنه دنبال حضرت دوید همه بساطش را جمع کرد.

قرآن سراسر موعظه است «

يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُم



»(یونس/57)، خدا دارد موعظه می کند اگر متعظ شدی با یک آیه آن هم خاشع می شوی «

لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ عَلى‏ جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْيَةِ اللَّه



»(حشر/21)، اگر بر کوه هم نازل شود متلاشی می شود. اگر یک آیه قرآن به قلب انسان نفوذ کند وارد وادی یقظه می شود و از خواب بیدار می شود. می شود «

موتوا قَبْلَ‏ أَنْ‏ تَمُوتُوا



»(8)، قبل از اینکه او را در قبر بگذارند خودش از دنیا جدا می شود.

موعظه قرآن انسان را اینگونه بیدار می کند و از معاصی هم در گام بعد دور می کند. «

وَ اجْعَلْنِي مِمَّنِ اتَّعَظَ بِبَيَانِ مَوَاعِظِكَ‏ فِيهِ‏ وَ اجْتَنَبَ مَعَاصِيَك



»، یعنی قرآن باید او را به بندگی برساند و از گناه جدا کند. گناه به یک طرف برود این هم یک طرف دیگر برود، راهش از گناه جدا شود. یعنی این که گناه یک طرف برود من هم یک طرف. قرآن دل مؤمن را از همه بدی ها جدا می کند. انسان باید طوری وارد قرآن شود که از معصیت های تو اجتناب کند. من را از کسانی قرار بده که قرآن بخوانم و از سر سفره قرآن به دنبال گناه نروم. اینطور نباشد که ماه رمضان تمام نشده دنبال گناه بروم.