ظرفیت تاریخی ملت ایران در زمینه‌سازی ظهور و تقابل با استکبار جهانی

متن زیر سخنرانی آیت‌الله سید محمدمهدی میرباقری در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۴۰۵ است که در مسجد مقدس جمکران برگزار شده است.

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم، بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا محمد و آله الطاهرین. اَللهمَّ کُن لولیَّک الحُجةِ بنِ الحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیهِ وَ عَلی ابائهِ فی هذهِ السّاعةِ، وَ فی کُلّ ساعَة وَلیّا وَ حافظاً وقائِداً وَ ناصِراً وَ دَلیلاً وَ عَیناً حَتّی تُسکِنَهُ اَرضَکَ طَوعاً وَ تُمَتّعَهُ فیها طَویلاً.

۱. توجه به حقیقت ظهور امام زمان (عج)

آیات فراوانی در قرآن وجود دارد که به ما، بشارت پیروزی حق و وعده ظهور امام زمان (عج) را می‌دهد. این وعده قطعی خداست. حتی بعضی از بزرگان معتقدند که همه آیات مربوط به قیامت، ناظر به ظهور امام زمان (عج) نیز هست. به دست امام زمان (عج) اتفاق بزرگ و با عظمتی در عالم می‌افتد. آن [اتفاق،] تحقق دین خدا، تحقق عدل الهی، نورانی شدن عالم، رسیدن به حیات طیبه و سایر وعده‌هایی است که خدای متعال در قرآن به همه انبیاء، اولیاء و مؤمنین داده است. یکی از وعده‌های انبیاء از آغاز نبوت، وعده به پیروزی حق و ظهور وجود مقدس امام زمان (عج) بوده است. به تعبیر روایات ما [ایشان] «كَلِمَتَكَ‏ التَّامَّةَ وَ مُغَيَّبَكَ فِي أَرْضِكَ»[۱] است که ظهور خواهد کرد.

وقتی که حضرت ظهور می‌کنند، عالم عالم دیگری می‌شود؛ عالم، عالم عدل می‌شود. حضرت در نفوس انسانی تصرف می‌کنند و انسان‌ها عادل می‌شوند، اخلاقشان حمیده می‌شود و عقلشان کامل می‌شود. «اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها»؛[۲] خدای متعال این زمین را زنده می‌کند و اهل زمین دوباره زنده می‌شوند. روایت فرمود: «يَعْنِي بِمَوْتِهَا كَفَرَ أَهْلُهَا»؛[۳] زمین وقتی می‌میرد که اهل آن کافر شوند. «وَ الْكَافِرُ مَيِّتٌ‏». وقتی که عالم در دست کفار است، مرده است و وقتی به دست مؤمنین می‌افتد، زنده می‌شود.

از نظر قرآن کسانی که الان بر دنیا حاکم‌اند، مرده هستند؛ عالم آنها قبرستان وارونه است. قرآن به پیغمبر می‌فرماید: «وَ ما أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ»؛[۴] «إِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى‏»؛[۵] تو نمی‌توانی کلام ما را به مرده‌ها برسانی؛ نمی‌توانی کلام ما را به کسانی که دارند در قبرهای خود زندگی می‌کنند برسانی. [اما] این دوران، به دوران حیات تبدیل خواهد شد؛ «اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها». این عالم تاریک که اولیاء طاغوت بر آن حاکم‌اند که «يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ»،[۶] به عالم نورانی تبدیل می‌شود؛ «وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها».[۷] این آیه راجع به قیامت است، ولی در روایات ما به ظهور امام زمان (عج) تطبیق داده شده است.

همه این چیزهایی که محقق می‌شود، اگر عدالت محقق می‌شود، اگر حیات در عالم جاری می‌شود و انسان‌ها به حیات طیبه می‌رسند و قلوب مؤمنین با امام زنده می‌شود و اگر عالم نورانی می‌شود، از آثار خود حضرت است؛ چیزی جز پرتو حضرت نیست. کلمه عدل، خود امام زمان (عج) است. در روایات داریم زمانی که امام در رحم مادر است، آیه «وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلاً»[۸] بر شانه حضرت حک می‌شود. پس کلمه عدل، کلمه نور و کلمه حیات، خود امام است. لذا وقتی که امام در نفس ما ظهور پیدا می‌کنند، نفوس ما زنده، عادل و نورانی می‌شود. وقتی که امام مثل خورشیدی که طلوع می‌کند، در جامعه انسانی ظهور پیدا کند و همه امور جامعه انسانی بر مدار آن امام بچرخد، جامعه نیز زنده، عادل و نورانی می‌شود.

[بنابراین] ظهور، حقیقتاً ظهور خود امام زمان (ع) است، نه اینکه فقط ظهور جسمانی باشد. آن چیزی هم که برای ما در دوران ظهور حاصل می‌شود و در دوران قبل از ظهور، کم‌تر کسی به آن موفق می‌شود، فقط این نیست که انسان جسم امام را زیارت می‌کند. هرچند که این هم مقام خیلی بالایی است، ولی از این بالاتر، این است که مقامات باطنی امام در عالم ظاهر می‌شود و انسان می‌تواند مقام‌های باطنی امام را زیارت کند. این خیلی مهم‌تر از زیارت جسمانی است. اینکه انسان بتواند مقام حقیقی امیرالمؤمنین (ع) را ببیند، بالاتر از این است که انسان جسم امیرالمؤمنین (ع) را زیارت کند. عصر ظهور، عصر رفع حجاب از قلوب و چشم مؤمنین است. مؤمنین در هر کجای عالم که باشند، امام خودشان را می‌بینند و خدا را هم در آینه امام خود می‌بینند.

۱ـ۱. درک مقام توحید متناسب با درجات

خدای متعال در آیه شریفه «سَنُريهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ في‏ أَنْفُسِهِمْ»[۹] که به ظهور تطبیق داده شده می‌فرماید ما آیات و نشانه‌های خودمان را در آفاق و کرانه‌های عالم و حتی در درون و جان خودشان، به اینها نشان خواهیم داد. الان ممکن است ما در حجاب باشیم و به هر طرف که نگاه می‌کنیم، در و دیوار و نظام کیهانی را ببینیم و آیات الله را نبینیم. به درون خودمان هم که نگاه می‌کنیم، خودمان را می‌بینیم. [ولی] وقتی که حضرت ظهور می‌کنند، پرده‌ها از جلوی چشم مؤمنین کنار می‌رود و به هر طرف که نگاه می‌کنند، آیات خدا را می‌بینند.

«حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ»؛ سپس برای ایشان آشکار می‌شود که حق، فقط اوست. مقام توحید متناسب با درجات، رزق همه می‌شود. یعنی چیزی که در دوره قبل از ظهور و حتی در دوران حضور ائمه مخصوص خواص انگشت‌شماری بوده که می‌توانستند مقام واقعی امام صادق (ع) را و آيات الله را هم در عالم در پرتو نور امام صادق (ع) را ببینند، [برای همه ممکن می‌شود.] این‌گونه نبوده که همه کسانی که با امیرالمؤمنین (ع) محشور بودند، مقامات باطنی امیرالمؤمنین (ع) را می‌دیدند و به هر طرف نگاه می‌کردند، «فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ»[۱۰] و آن مقام وجه اللهی امیرالمؤمنین (ع) را می‌دیدند.

اما در عصر ظهور این‌گونه می‌شود که امام ظهور می‌کنند، عقول کامل می‌شود و قلب‌ها نورانی و مهذب می‌شود. [در این دوران،] چراغ نور امام در قلب انسان روشن می‌شود. به تعبیر امام باقر (ع): «وَ هُمْ‏ وَ اللَّهِ‏ يُنَوِّرُونَ‏ قُلُوبَ الْمُؤْمِنِينَ»؛[۱۱] قلب مؤمن را نورانی می‌کنند. «لَنُورُ الْإِمَامُ‏ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ أَنْوَرُ مِنَ الشَّمْسِ الْمُضِيئَةِ بِالنَّهَارِ»؛ نور امام در قلوب مؤمنین از خورشید در روز روشن آشکارتر است.

[بنابراین] ظهور یعنی امام در قلوب مؤمنین ظهور پیدا می‌کند. [در دوران ظهور،] خورشیدی در قلوب مؤمنین طلوع می‌کند که وقتی با این خورشید به عالم نگاه می‌کنند، هر کجا را که می‌بینند، آیات الله می‌بینند. تا قبل از آن انسان به هر طرف که نگاه می‌کند، در، دیوار، زمین و آسمان می‌بیند؛ به خودش هم که نگاه می‌کند، خودش را می‌بیند. [حتی اگر] دنبال خدا بگردد هم خدا را پیدا نمی‌کند. [اما] اگر امام در آفاق عالم و در درون ما ظهور کنند و درون ما نورانی بشود و با نور امام به عالم نگاه کنیم، [آيات خدا را همه جا می‌بینیم.] «إِنَّ الْمُؤْمِنَ‏ يَنْظُرُ بِنُورِ اللَّهِ‏»؛[۱۲] «جَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشي‏ بِهِ فِي النَّاسِ»؛[۱۳] اگر به ما چراغی بدهند که با آن چراغ در عالم راه برویم، به هر طرف که نگاه کنیم، جز آیات الله نمی‌بینیم.

۱ـ۲ دوران ویژه ظهور آیات الهی

این خاصیت ظهور امام است که در دوران‌های دیگر نبوده است. [حتی] در دوران امیرالمؤمنین (ع) هم این اتفاق نیفتاده است. علت [عدم تحقق این امر] این است که حجاب سنگینی آمد و نگذاشت که این حقیقت آشکار بشود.

قرآن می‌فرماید: «وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى‏ * وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّى».[۱۴] وقتی که شب تاریک می‌شود، پرده‌ای می‌آید و روی نور را می‌گیرد و روشنایی روز را می‌پوشاند. «وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى‏ * وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّى». زمانی هم که خورشید بالا می‌آید، کم‌کم روز روشن می‌شود. معنی ظاهری آیه که واضح است؛ به دو آيه از آیات و نشانه‌های خدا اشاره می‌کند؛ شب و روز. [اما] حضرت فرمود تأویل آیه پیش ماست؛ «وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى‏»، دولت باطلی است که بر شمس امیرالمؤمنین (ع) حجاب انداخت و نگذاشت که خورشید امیرالمؤمنین (ع) طالع بشود. «وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّى» هم دوران ظهور امام زمان (عج) است که این شب تاریک جمع می‌شود و عالم به نور امام روشن می‌شود. [در آن دوران،] همه در صبح روشن عالم قرار می‌گیریم؛ «وَ الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ».[۱۵]

وقتی که آن نفس رحمانی در عالم ظاهر بشود، همه عالم صبح روشن می‌شود و همه تاریکی‌ها می‌رود. [در آن دوران] به هر طرف که نگاه کنید، جز آیات خدا چیزی نمی‌بینید. [اما] الان این‌گونه نیست. البته خواص انگشت‌شماری هستند که امام در جان آنها طلوع کرده و به هر طرف که نگاه می‌کنند با نور امام آیات الله را می‌بینند و چیزی جز نشانه نمی‌بیند. اینها به هر طرف که نگاه می‌کنند، گویا دارند جمال الهی را در آیات می‌بینند. در زمان ائمه [قبلی هم یک عده از] خواص این‌گونه بودند. [اما] وقتی که حضرت ظهور کنند، پرده کنار می‌رود و حقیقت مقام امام در عالم آشکار می‌شود. [در آن زمان،] همه عالم آیات و نشانه‌های خدا می‌شود. [آن عصر،] عصر توحید است. یکی از خصوصیاتی که در قرآن برای دوران ظهور ذکر شده، عصر لقاء الله است.

[بنابراین] وجود مقدس نبی‌اکرم (ص) آمده‌اند تا ما را به لقاء الله و ملاقات با خدا برسانند؛ آمده‌اند تا پرده‌ها کنار برود و ما آیات الله را در همه عالم ببینیم. [اما یک عده] نگذاشتند و حجاب درست شد. زمانی که حضرت ظهور کنند، این پرده‌ها کنار می‌رود و عصر لقاء و عصر توحید [محقق می‌شود. در این دوران،] مؤمنین به هر سو نگاه کنند، امام خودشان را می‌بینند و در پرتو مقامات امام، خدا را زیارت می‌کنند. عصر لقاء الله [این‌گونه محقق می‌شود.]

[این دوران،] دوران عجیبی است، همه انبیاء منتظر [این دوران] هستند. لذا وقتی حضرت ظهور می‌کنند، دوران رجعت آغاز می‌شود و مؤمنین کاملی که عالم برزخ را گذرانده‌اند، دوباره می‌آیند تا کنار حضرت بهره ببرند. [این عصر،] عصر عجیب و فوق‌العاده‌ای است. ظهور خیلی از چیزی که ما تصویر می‌کنیم بالاتر است؛ اتفاق عجیبی در عالم می‌افتد.

۲. توجه به مأموریت خود در دوران قبل از ظهور

امام در دوران غیبت، باید عالم را برای این دوره مهیا کنند، کار امام همین است. اصل سیر مؤمنین، اصل مهیا کردن عالم و اصل محاصره دستگاه شیطان و مستکبرین، کار خود حضرت است. الان در شب‌های قدر که «تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ»،[۱۶] ملائکه و روح که اعظم از ملائکه است، بر چه کسی نازل می‌شوند؟ «مِنْ كُلِّ أَمْرٍ»؛ تمام فرامینی که در آن سال می‌خواهد به دست ملائکه جاری بشود، بر امام نازل می‌شود. [پس] امام همه‌کاره عالم است. [بنابراین] معنای غیبت این نیست که امام در پرده است و نشسته است، [بلکه] امام دارد عالم را اداره می‌کند و پیش می‌برد تا زمینه ظهور فراهم بشود. فراهم کردن زمینه ظهور، کار خود حضرت است.

۲ـ۱. توجه به ظرفیت بزرگ ملت ایران

منتها به مؤمنین هم مأموریتی می‌دهند. در روایات ما و حتی در بعضی از آیات قرآن به قومی اشاره شده که یک مأموریت بزرگ در سیر عالم به سمت ظهور دارد. آن قوم زمینه‌ساز [ظهور] و کمک‌کار حضرت است و در دوران قبل از ظهور و نزدیک ظهور، یک مأموریت بزرگ دارد. [این قوم،] مردم عزیز و شریف ایران هستند. از روایات استفاده می‌شود که خدا به آنها ظرفیتی داده که با آن ظرفیت بزرگ، می‌توانند به جمع شدن بساط استکبار و شیطنت از عالم کمک کنند. این مأموریت به این مردم عزیز داده شده است.

این امتحانات سختی که در طول تاریخ و در این نیم‌قرن بر دوش مردم عزیز ایران و به‌تدریج بر دوش جبهه مقاومت بوده و هست، علامت بزرگی این ملت است. «لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها»؛[۱۷] خدای متعال از مردم بار تکلیف بیش از وسعشان نمی‌خواهد. پس اینکه این تکالیف بزرگ بر دوش این ملت گذاشته شده و پرچمی بر دوش این ملت هست که باید آن را به قله‌ها برساند و ان‌شاءالله خواهد رساند، علامت ظرفیت و بزرگی این ملت است. الحمدلله خدا قدرتی به مردم عزیز ایران داده که این مشکلات بزرگ را تحمل می‌کند. الان می‌بینید که کمر کشورهای دیگر با یک مقدار مشکلات اقتصادی می‌شکند، [در حالی که] پنجاه سال است که این فشار بر دوش این مردم عزیز هست و پای کار ایستاده‌اند.

خدا امام بزرگوار و راحل ما را رحمت کند. ایشان می‌فرمودند انقلاب ما مقدمه انقلاب جهانی اسلام به پرچم‌داری حضرت بقیة ‌الله (عج) است. می‌فرمودند مردم عزیز ایران این بار را به دوش کشیده‌اند و ان‌شاءالله به آخر خواهند رساند. خدا ظرفیت [بزرگی] به این مردم داده است. جامعه ایران از قبل ظهور اسلام هم مقدورات فراوانی داشته و بعد از ظهور اسلام، [این ظرفیت بیشتر شده است.] بی‌دلیل نیست که آن ملت با آن تمدن، اسلام و مکتب اهل بیت را راحت پذیرفتند. اینها بحث‌های جدی است.

دشمن نمی‌خواهد ما گذشته تاریخی و ظرفیت‌های گذشته خودمان را بدانیم؛ [چون] اگر ظرفیت خودمان را ندانیم، زود قانع می‌شویم. غرب تلاش می‌کند که فهم مردم ما از عظمت، دارایی‌ها و ظرفیت تاریخی خودشان را مخدوش کند. یکی از جنگ‌های بزرگ شناختی غرب، اعم از آمریکا، یهود، کشورهای اروپایی و حتی غرب‌گراها در دنیای اسلام و کشور خودمان با ما، این است که ما ظرفیت تاریخی خودمان را نشناسیم و نفهمیم که چه توانایی‌هایی داریم. اگر نفهمیم، زود قانع می‌شویم.

خدا بر درجات قائد شهید ما اضافه کند. ایشان در سال ۹۷ در جمع بسیجیان در ورزشگاه آزادی سخنرانی داشتند و فرمودند ما ظرفیت‌هایی داریم که دشمن نمی‌خواهد آنها را بشناسیم. می‌گویند من بر سه چیز تمرکز می‌کنم: عظمت ایران، قدرت جمهوری اسلامی ایران و شکست‌ناپذیری ملت ایران. ایشان این سه [مورد] را توضیح می‌دهند. حتماً آنها را بخوانید. از سخنرانی‌هایی است که باید در آن دقت کرد. می‌گویند دشمن نمی‌خواهد ما اینها را بدانیم. ملت ایران یک عظمت تاریخی دارد و در طول تاریخ، پناهگاه مظلومان و آزادی‌خواهان بوده است.

[حال آیا] کار ما باید به جایی برسد که برای ما یک صندوق خیریه درست کنند و کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس، سیصد میلیارد پول در آن بریزند؟! برای ما صندوق خیریه درست می‌کنند؟! اگر این ملت ظرفیت تاریخی خودش را به‌خصوص وقتی که در اسلام و مکتب اهل بیت ضرب شد بشناسد، [با این چیزها راضی نمی‌شود.]

[همان‌گونه که] می‌دانید اسلامِ اهل بیت در این منطقه رشد کرده است و اسلام اموی هم در منطقه شامات و روم. در آغاز سوره مبارکه روم، آنجایی که بحث از ظهور حضرت و پیروزی بر روم است، صحبت از همین ملت است. «غُلِبَتِ الرُّومُ * في‏ أَدْنَى الْأَرْضِ وَ هُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ * في‏ بِضْعِ سِنينَ».[۱۸] یکی از معانی این آیه این است که روم دو بار از ایران شکست خورده است؛ یکی روم و ایران قبل از اسلام و یکی رومِ و ایران بعد از اسلام. رومِ بعد از اسلام، بنی‌امیه هستند و ایران بعد از اسلام، ایرانِ علوی است.

«وَ هُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ»؛ ملت ایران یک بار دیگر پیروز خواهند شد. رومی [که برای بار دوم شکست می‌خورد،] بنی‌امیه و اسلام اموی است؛ غرب استکباریِ امروز است. این پیروزی اتفاق خواهد افتاد. «يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ * بِنَصْرِ اللَّهِ»؛[۱۹] آن روز مؤمنین با نصرت خدا خوشحال می‌شوند. در روایات دارد منصوره آن دوران، حضرت صدیقه (س) هستند. خدا ایشان را نصرت می‌کند. نصرتی که بر حضرت نازل می‌شود، به دست امام زمان (عج) است و یاران حضرت نیز همین مردم‌اند.

[بنابراین] ما حتی قبل از اسلام نیز ظرفیت‌های تاریخی داریم؛ ظرفیت سیاسی و اقتصادی داریم؛ جغرافیای ما جغرافیای عجیبی است؛ هم به لحاظ مادی و هم به لحاظ معنوی. بعد از اسلام هم که اهل بیت روی اینجا سرمایه‌گذاری کردند. هجرت امام رضا (ع) این منطقه را فوق‌العاده متحول کرده است. [طبق] تدبیری هم که امام زمان (عج) در دوران غیبت داشتند، اینجا، منطقه عجیبی شده است.

[پس] مردم ایران یک ظرفیت تاریخی دارند و این بار بر دوش آنها گذاشته شده. یک ظرفیت بزرگ هم بعد از انقلاب و نهضتی که کردند [پیدا کردند. این] یک نهضت بزرگ است و صرفاً یک نهضت سیاسی نیست که بخواهد یک رژیم را بردارد. این یک نهضت اجتماعی بود و به دنبال تحولات اساسی بود؛ یک انقلاب قدسی بود و به دنبال تحول اساسی در جهان و انداختن پرچم مستکبرین بود. این ظرفیت در این ملت وجود دارد. لذا نه غرب می‌خواهد ما این ظرفیت را بفهمیم و نه غرب‌گراهای داخل کشور خودمان.

لذا ما حتماً باید روی این کار کنیم. همان‌گونه که ما پرچم مارکسیست‌ها را در عالم فرو انداختیم، ان‌شاءالله ظرفیت این را داریم که پرچم این تمدن مادیِ مستکبر را که بر محور شیطان بزرگ، یعنی آمریکا شکل گرفته است، [بیندازیم؛] ما می‌توانیم پرچم سرمایه‌داری جهانی را هم بیندازیم.

گمان من این است که این برانگیختگی و بعثتی که ما الان داریم، تا آنجا خواهد رفت. یک عده تلاش می‌کنند که این [بعثت] را تقلیل بدهند و آن را کم کنند. [ولی این بعثت،] فقط تجمعات خیابانی نیست؛ گرچه آن هم امر بسیار باعظمتی است. عده‌ای می‌خواهند برای این بعثت بدل‌سازی کنند.

۲ـ۲. جهت‌گیری جریان غرب‌گرا

جریانی در کل دنیای اسلام و در ایران وجود دارد که به دنبال غربی‌سازی است. [این جریان] می‌خواهد فرهنگ غرب را به ایران بیاورد. در دوره اصلاحات می‌خواستند یک اسلام حداقلی و یک اسلام فرهنگی را تئوریزه کنند؛ [یعنی] اسلامی که فقط از یک معنویت مبهم صحبت می‌کند.

الان نیز همان جریان وجود دارد و برای عرفی‌سازی و به قول خودشان نرمال‌سازی کشور [تلاش می‌کنند.] فقط هم در ایران نیستند، بلکه در همه دنیای اسلام حضور دارند. [مثلاً] در ترکیه هم تلاش می‌کنند که به اروپا و اتحادیه اروپا ملحق بشوند. من مردم را نمی‌گویم، [بلکه] بعضی از حاکمان [را می‌گویم. اینها] فرهنگ کشورشان را تغییر بدهند، شریعت را از آن بردارند و قوانینی مثل هم‌جنس‌گرایی را در آن رسمی کنند تا اتحادیه اروپا آنها را بپذیرد. این فقط در آنجا نیست، [بلکه] در کشور ما نیز وجود دارد.

[بنابراین] یک عده غرب‌گرا هستند که به دنبال گسترش بی‌عفتی، بی‌حجابی و گسترش فرهنگ غرب هستند؛ فقط هم بی‌عفتی و بی‌حجابی نیست؛ [هدف آنها،] سبک زندگی غربی است. چرا؟ چون حیات و بقای اینها به بقای آمریکاست؛ کما اینکه بقای مارکسیست‌ها نیز به بقای کمونیسم و شوروی بود. [لذا اینها] جلوی آمریکا فرش سرخ پهن می‌کنند. اینها نمی‌گذارند که ما بدانیم که ظرفیت ما خیلی بیش از این حرف‌هاست.

۲ـ۳. آيات و روایات مرتبط با مردم ایران در دوران آخر الزمان

[علی ای حال] عالم به دست حضرت به سمت ظهور حرکت می‌کند. اگر ما حضرت را یاری نکنیم، خدا ما را برمی‌دارد و قوم دیگری را جای ما خواهد گذاشت. ولی ملت عزیز ایران، همان ملتی هستند که خدا به آنها بشارت داده است: «فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرينَ يُجاهِدُونَ في‏ سَبيلِ اللَّهِ وَ لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ».[۲۰] چند خصوصیت در این آیات گفته شده و اینها به مردم عزیز ایران تطبیق داده شده است. خدای متعال ظرفیت پیشگامی برای ظهور حضرت را به این مردم عزیز داده [است.]

در بعضی روایات ما هم بشاراتی داده شده که قابل تطبیق به همین مردم عزیز است. روایت معروفی را در [مورد] تاریخ قم نقل کرده‌اند که «رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ قُمَّ يَدْعُو النَّاسَ إِلَى الْحَقِّ»؛[۲۱] شخصیتی از قم قیام می‌کند. «رَجُلٌ» یعنی شخصیت فوق‌العاده‌ای است. او به حق دعوت می‌کند و یک عده دور او جمع می‌شوند که مثل پاره‌های آهن هستند؛ «كَزُبَرِ الْحَدِيدِ لَا تُزِلُّهُمُ الرِّيَاحُ الْعَوَاصِفُ»؛ طوفان‌های سخت اینها را متزلزل نمی‌کند. «لَا يَمَلُّونَ‏ مِنَ‏ الْحَرَبِ‏»؛ از درگیری و نزاع با دشمن خسته نمی‌شوند. «لَا يَجْبُنُونَ»؛ نمی‌ترسند و هرچه دشمن تهدید بکند، استوارتر می‌شوند. این خیلی مقام مهمی است. «وَ عَلَى اللَّهِ يَتَوَكَّلُونَ‏»؛ بر خدا توکل می‌کنند. «وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ‏». این بشارت به همین مردم است.

روایتی در غیبت نعمانی [نقل شده که] حضرت فرمود: «كَأَنِّي بِقَوْمٍ قَدْ خَرَجُوا بِالْمَشْرِقِ»؛[۲۲] می‌بینم که یک عده از مشرق‌زمین که در آن ادبیات یعنی همین سرزمین ما [قیام می‌کنند.] «يَطْلُبُونَ‏ الْحَقَ‏ فَلَا يُعْطَوْنَهُ»؛ حق را طلب می‌کنند، [ولی] به آنها نمی‌دهند. دوباره طلب می‌کنند، [باز هم نمی‌دهند.] این بار اینها سلاح برمی‌دارند و دیگر دست برنمی‌دارند؛ کار را ادامه می‌دهند تا پرچم را به صاحب شما می‌رسانند. تعبیر روایت این است: «قَتْلَاهُمْ شُهَدَاءُ».

این بشارت‌هایی است که خدای متعال داده. ان‌شاءالله آثار آن را هم می‌بینید. می‌بینید که چه تحول بزرگی در جهان دارد اتفاق می‌افتد. خدا [در این مسیر،] پیروزی‌ها و فتوحاتی برای ما نصیب کرده است. البته به‌شرطی که شکر کنیم و قدر بدانیم. [باید] بدانیم که خدا این ظرفیت را به ما داده و می‌شود بارهای بزرگ‌تری را برداشت. در عین اینکه باید زندگی مردم به بهترین وجه تأمین بشود و مسائل معیشت مردم حل بشود، اما خدای متعال مسئولیت‌های بزرگ‌تری را بر دوش این ملت گذاشته است. البته به آنها ظرفیت به انجام رساندن این مسئولیت را هم داده است. این را باید فهمید و باید به این کمک کرد؛ نباید مانع شد که مردم عزیز از این هدف بزرگ باز بمانند.

این مردم عزیز الان قرن‌هاست که [ایستاده‌اند؛ به‌خصوص] بیش از ۴۷ سال است که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، با شهدای فراوان، سختی‌های فراوان و محاصره‌های فراوان ایستاده‌اند و همه را تحمل کرده‌اند. آیه «وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْ‏ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرين»[۲۳] در سوره مبارکه بقره، برای مؤمنینِ قبل از ظهور است. تمام موارد آیه، در این پنجاه سال در ایران رخ داده است. «وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْ‏ءٍ مِنَ الْخَوْفِ»؛ شرایط، شرایط خوف است. «وَ الْجُوعِ»؛ مشکلات اقتصادی وجود دارد. «وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ»؛ شهادت‌ها. «وَ الثَّمَراتِ»؛ امکاناتی که از دست رفته است.

[اما در نهایت فرمود:] «وَ بَشِّرِ الصَّابِرينَ‏». خدا به آنهایی که می‌ایستند، بشارت داده است. من گمان می‌کنم که این بشارت، بشارت به ظهور است. آنهایی که می‌ایستند، ان‌شاءالله دوران ظهور حضرت را درک می‌کنند. این استقامت، به نتیجه مثبتی منتهی خواهد شد.

بدانید این ظرفیتی که این مردم عزیز دارند، خیلی بیش از این حرف‌هاست که با زدن زیرساخت‌ها [از بین برود. حال آن متوهم] می‌گوید من تمدن ایران را نابود می‌کنم! عقل او نمی‌رسد، [ولی] شما چرا؟! مگر این تمدن با زدن زیرساخت‌ها نابود می‌شود؟! مگر قبل از اینکه این زیرساخت‌ها باشد، این تمدن نبوده است؟! این تمدن ایرانی با تمدن اسلام گره خورده و تمدن ایرانی ـ اسلامی شده است. این تمدن، قرن‌ها و هزاران سال بوده؛ [حتی زمانی] که شما نبودید، بوده. حال خیال می‌کنید که اگر این زیرساخت‌ها را بزنید، این تمدن نابود می‌شود؟!

ظرفیت فراوانی در اینجا نهفته بود که بیدار شده است؛ این آتشفشان، فعال شده است و ان‌شاءالله شرایط جهان را تغییر خواهد داد. [البته] به‌شرط اینکه قدر بدانیم، شکر کنیم و مواظب باشیم که این نعمت را کفران نکنیم.

البته بقای یک عده به بقای آمریکاست. اینها فقط در ایران نیستند و در کشورهای دیگر هم وجود دارد. اینها تمدن غرب را اصل می‌دانند و ما را فرع بر آن می‌دانند. [لذا] در ما ظرفیت مقابله و تغییر نظم جهانی نمی‌بینند. در حالی که این ملت، ظرفیت تغییر نظم جهانی را دارد. دشمن به عظمت ملت ایران و شکست‌ناپذیری این مردم اعتراف می‌کند. چنین ملت عزیزی [داریم.] ان‌شاءالله خدا کمک کند تا بتوانیم این پرچم را استوار به دست صاحب آن برسانیم.

۳. لزوم وحدت بین مؤمنین و ایستادن در مقابل جریان اقامه فساد

ما به اخوت ایمانی و وحدت مقدس بین مؤمنین نیاز داریم. البته پیداست که این وحدت، با جریان نفاق و کودتاچی‌ها نیست! ما احتیاج داریم که بین خود مؤمنین وحدت و اتحاد باشد؛ باید با هم مدارا کنیم و با جریان اقامه فساد مقابله کنیم. مؤمن ممکن است گناه کند، [ولی] گناه مؤمن قابل تطهیر و قابل گذشتن است؛ ما هم موظف هستیم که نسبت به آن امر به معروف و نهی از منکر کنیم. قرآن می‌فرماید: «وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ»؛[۲۴] از آنجایی که [مؤمنین] ولیِ یک‌دیگر هستند و رابطه تعلق و محبت به هم دارند، حق امر به معروف دارند.

اما جریان دیگری وجود دارد که اقامه فساد می‌کند و برای گسترش فساد برنامه‌ریزی می‌کند. آیا شما این کارناوال‌های خیابانی را که این شب‌ها راه می‌اندازند و دنبال این هستند که آن را گسترش بدهند تا برای بعثت ایمانی مردم بدل‌سازی کنند، ساده و عادی می‌بینید؟ [آيا] پشت سر این [کارناوال‌ها،] یک جریان اجتماعی از بیرون و داخل نیست؟ نباید ساده‌انگاری کرد.

[بنابراین] ما در مقابل آن جریانی که دنبال اقامه فساد است، تکلیفی داریم. اما جوان‌هایی که [ممکن است گرفتار این فسادها شوند،] فرزندان ما هستند. اینها ممکن است گاهی غفلت کنند و دچار اشتباه بشوند؛ تکلیف اینها متفاوت است. اینها جوان‌ها و عزیزان خود ما هستند؛ جبهه مؤمنین‌اند. مؤمن هیچ‌وقت از گناه خوشش نمی‌آید، ولو اینکه گناه خودش باشد؛ چه برسد به گناه دیگران. ولی بین مؤمنی که به‌خاطر برنامه‌ریزی دیگران دچار گناه می‌شود با آن جریانی که گناه را اقامه می‌کند، فرق است. این دو را باید تفکیک کرد.

[آن جریان] می‌خواهد در جامعه مؤمنین اشاعه فحشا کند و صلابت مؤمنین را از بین ببرد. نحوه مقابله با آنها متفاوت است. همه ما [در مقابل این جریان] مسئول هستیم؛ دولت و ملت مسئول‌اند؛ مسئولین عزیز و مردم عزیز ما باید حساس باشند. به‌خصوص در این شرایطی که مردم ما پرچمی را برداشته‌اند و دارند به سمت قله‌ها می‌برند تا نظم عالم را عوض کنند تا ان‌شاءالله به سمت ظهور برویم. ان‌شاءالله نظم مادی عالم تغییر کند و جهان از دست مسئولین اپستینیِ عالم و از دست این شیطان بزرگ بیرون بیاید. با اینهایی که شیطنت می‌کنند، باید برخورد متناسب بشود.