برخی از بشارت‌ها، هشدارها و فتنه‌های وادی ایمان (سورۀ عنکبوت، آیات ۵ تا ۷ و آیات ۱۰ و ۱۶ و ۱۷)

متن زیر سخنرانی آیت‌الله میرباقری در تاریخ ۱۵ آبان ۱۴۰۴ است که در هیئت ثارالله زنجان در حسینیۀ اعظم زنجان به مناسبت ایام فاطمیه برگزار شده است.

«اعوذ بالله من الشیطان الرجیم، بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا محمد و آله الطاهرین اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم سیما بقیة الله فی الارضین ارواحنا لتراب مقدمه الفدا و اللعنة الدائمة علی اعدائهم اجمعین».

«اَللهمَّ کُن لولیَّک الحُجةِ بنِ الحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیهِ وَ عَلی ابائهِ فی هذهِ السّاعةِ، وَ فی کُلّ ساعَة وَلیّا وَ حافظاً وقائِداً وَ ناصِراً وَ دَلیلاً وَ عَیناً حَتّی تُسکِنَهُ اَرضَکَ طَوعاً وَ تُمَتّعَهُ فیها طَویلاً»

«اَللهُم انصُرهُ نَصراً عَزيزاً وَ افتَح لَهُ فَتحاً يَسيراًو وَاجْعَلْ له مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا».

فتنهها برای جداسازی صفوف مومنین و کفار

«مَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ»،[۱]عرض کردیم در سوره مبارکه عنکبوت خدای متعال هشدارهایی می‌دهد و تذکر می‌دهد که دچار خطای در محاسبه نشوید. نه خوب‌ها و نه بدها، خیال نکنید که وادی ایمان وادی حرف و سر و صدا و عمل ظاهری است. وادی ایمان وادی محبت و دلدادگی و فداکاری است، وادی ولایت امیرالمؤمنین وادی خواص است. باید امتحان‌های سخت بدهید. سر راه شما فتنه‌های بزرگی است. در این فتنه‌ها هست که آنهایی که صادق‌اند و آنهایی که کاذب‌اند دروغگو و راستگو از هم جدا می‌شوند. و این سنت ماست، هر پیغمبری می‌آمده یک عده‌ای دور ایشان جمع می‌شدند با دعوت، ولی بعد برای اینکه صف مؤمنین شناخته بشود، جدا بشود امتحان‌های سخت پیش می‌آمده. پس این یک هشدار است که شما دچار خطای در محاسبه نشوید که خیال کنید گرد پیغمبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم جمع شدید، کار تمام است.

بعد از رحلت حضرت امتحان‌های سختی در راه است. خودتان را باید آماده کنید برای عبور سالم از دل این فتنه‌ها. یک هشدار هم به دشمن می‌دهد که ما در این امتحان‌ها به شما فرصت می‌دهیم، امکاناتی می‌دهیم، امتحان خود ماست. این‌جور نیست شما دارید یک قدرتی پیدا می‌کنید بیرون از اراده الهی بیرون از طرح الهی، تلقی‌تان این نشود که ما پیروز شدیم خدا شکست خورد.«أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ أَنْ يَسْبِقُونَا سَاءَ مَا يَحْكُمُونَ»، این داوری غلطی است که جبهه باطل قدرت پیدا می‌کند و خیال می‌کند طرح خدا را شکست داده و پیروز شده، پیروز صحنه آنها هستند و پیغمبر خدا شکست خورد امیرالمؤمنین شکست خورد. اصلاً این‌طوری نیست. یک موقعی معاویه توهم نکند که بر امیرالمؤمنین غلبه کردیم. یک موقعی توهم برندارد یزید را که بر سیدالشهدا پیروز شدیم. اصلاً این‌جوری نیست. یک موقع مستکبرین عالم احساس نکنند کار از دست خدا در رفته، ما داریم عالم را اداره می‌کنیم.

بشارت ملاقات خدا

اینها همه جزئی از طرح خدا است، فرصت بهشان می‌دهیم. حالا در جاهای دیگر قرآن مفصل می‌فرماید. بهتان فرصت می‌دهیم که طرح‌تان را به آخر برسانید؛ ولی شما بهره نمی‌توانید ببرید از این فرصت. در کنار این هشدارها یک بشارت مهمی هم خدا می‌دهد. بشارتش بسیار بشارت مهمی است. وقتی خدای متعال به اصطلاح تحذیر می‌کند و هشدار می‌دهد یک بشارتی هم می‌دهد. هشدار این است که بدانید در پیش روی وادی ایمان و ولایت امیرالمؤمنین در پیش روی وادی ولایت امام زمان امتحان‌های سختی هست. بشارتش این است:«مَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ»، اگر کسی امیدوار شده با آمدن پیغمبر گرامی اسلام که خب عالم می‌شود عالم ملاقات با خدا، چون پیغمبر خدا به ما وعده داده و گفته من آمدم شما را به ملاقات برسانم. آمدم شما را از دست هیچ و پوچ‌ها بگیرم به سمت خدا ببرم، آمدم پرده‌ها را از جلوی چشم شما، چشم دل شما کنار بگذارم تا شما بتوانید با خدای خودتان زندگی کنید، به جای اینکه با زمین و آسمان و نظام کیهانی کور و کر زندگی کنید با خدا زندگی کنید. به ما وعده ملاقات خدا را داده و این هم مقام مهمی است.

می فرماید من پیغمبرم، «قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ»،[۲] این آیه را قبل از خواب همه‌تان خواندید حفظ هم هستید. اگر بخوانید ان‌شاءالله به خوابتان مسلط می‌شوید. با این آیه برخورد کنید، یک بخش عمده عمر انسان خوابش است. باید یک کاری کند آدم به خوابش مسلط باشد از خوابش بهره ببرد. ظاهراً اگر کسی با این آیه خوب مواجه بشود، بهره‌مند بشود به خوابش مسلط می‌شود. قبل از خواب مستحب است بخوانید. می‌فرماید که من پیغمبر بشری در قالب بشر آمدم ولی به من وحی می‌شود، وحی هم که به من می‌شود حقیقت توحید است. من حامل حقیقت توحیدم. همه شما را آمدم برسانم به خدا، موحدتان کنم. شما را از دست این و آن نجات بدهم.

«فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ»،[۳] اگر با آمدن من، اگر با بعثت من امیدوار شدید که عالم می‌رسد به لقاءالله، از دست شیطان بیرون می‌آید، از دست فراعنه بیرون می‌آید، یک عالمی ساخته می‌شود با این پیغمبر که به هر طرف نگاه می‌کند، « فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ»[۴] به یک نقطه‌ای می‌رساند این پیغمبر خدا عالم را که «سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ»،[۵] آیات خودمان، نشانه‌های خودمان را، در آفاق عالم، کرانه‌های عالم، در درون خودشان بهشان نشان می‌دهیم، برایشان روشن می‌شود که «أَنَّهُ الْحَقُ» حق اوست.

این وعده به ما داده شده. اگر کسی امیدوار شده بود با آمدن پیغمبر گرامی اسلام که ما می‌رسیم به یک دورانی که دوران حیات طیبه است، دوران ایمان است، دوران ملاقات با خدا است. موحدین در آن دوران به هر طرف نگاه می‌کنند حجاب‌ها برداشته شده و با خدای خودشان مواجه می‌شوند، این وعده به عصر ظهور است. اگر امیدوار شدید خدای متعال می‌فرماید، بعد از رحلت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم امتحان‌های سخت پیش می‌آید، این را بدانید، حتماً وادی فتنه‌ها است. ولی اگر کسی امیدوار شده که با پیغمبر گرامی اسلام برسد به عصر لقاء عصری که پرده‌ها کنار می‌رود که مختصات عصر ظهوری است که حجاب‌های ظلمانی کنار می‌رود عالم نورانی به نور امام می‌شود و همه در پرتو نور امام با خدا مواجه می‌شوند.

این فراز دعای ندبه خاطر شریفتان است همه شما اهل دعا هستید، «أَیْنَ وَجْهُ اللَّهِ الَّذى إِلَیْهِ یَتَوَجَّهُ الْأَوْلِیاءُ»[۶] اولیاء خدا وخواص وقتی می‌خواهند متوجه خدا باشند از طریق وجود مقدس حضرت بقیة الله متوجه می‌شوند. وقتی این وجه الله در عالم ظهور می‌کند، تجلی می‌کند به هر طرف نگاه کنید، «فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ»، متوجه خدا میشوید. اگر کسی امیدوار به لقاء خدا بود امیدوار شده بود که خب این پیغمبر آمدند ما را می‌رسانند به خدا حجاب‌ها را برمی‌دارند. تازه حالا بعد از حضرت سقیفه آمده، بنی‌عباس آمدند، بنی‌امیه آمدند، «ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ»،[۷] تاریکی روی تاریکی شده است. اگر کسی امیدوار باشد، «مَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ». این دوران ملاقات با خدا دوران ظهور یک أمدی دارد، یک زمان معینی دارد. خدای متعال برای او زمان معین کرده. قبل از او هم نمی‌شود. ولی بدانید آن اجل و مهلت می‌رسد.

«وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ»، رظاهراً آیه این است، بدانید که آن فرصت می‌رسد و خدای متعال به احوال شما آگاه است. دعوت شما را می‌شنود. اگر واقعاً شما منتظر باشید شما را می‌رسانند به آن عصر. شما کار خودتان را انجام بدهید امتحان‌ها را خوب از عهده بیرون بیایید بدانید آن سر أمد خودش، زمان خودش فرا می‌رسد شما را هم صدا می‌زنند. دیدید در رجعت مؤمنین را صدا می‌زنند می‌گویند ظهور آمده شما می‌خواهید باشید؟ یک عده‌ای پا می‌شوند یک عده هم نه. می‌گویند دیگر ما حوصله دوباره زندگی و مردن را نداریم. یک هشدار هم است، خیال نکنید که امتحان‌ها تمام شد؛ گفتید ما مؤمنیم درهای عالم بهشت و وادی ایمان و حقیقت به رویتان باز می‌شود؛ اصلاً این‌جوری نیست، امتحان‌های سخت در راه است. ولی بدانید که حتماً آن وعده الهی در فرصت خودش می‌رسد. شما اگر امیدوار باشید مطمئناً به آن دوران خواهید رسید. البته آن ملاقات بی‌حجاب از مختصات معصومین است، آنها هستند که خدا را بی‌پرده ملاقات می‌کنند. ما هم نمی‌دانیم بین آنها و خدا چه می‌گذرد. «ان بیننا و بین الله حالات» حالاتی بین ما و خدا است که هیچ ملک مقربی هم از آن خبر ندارد. فقط بین ما و حضرت حق است. ولی بین ما و خدا این رسول هست، ما اگر بخواهیم خدا را ملاقات کنیم باید در آینه پیغمبر ببینیم. هرچه ایمانمان کامل‌تر بشود درکمان از پیغمبر، معرفتمان، شناختمان و مواجهه‌مان عوض می‌شود. آن وقت در آینه پیغمبر خدا را زیارت می‌کنیم. در ثواب زیارت سیدالشهدا دیدید کسی که عرفه سیدالشهدا را زیارت کند می‌تواند به یک جایی برسد که خدا را در عرش زیارت کند. این زیارت خدا در عرش یعنی ملاقات با مقام عرشی امام حسین و در آینه آن مقام خدا را دیدن؛ خدا را در آینه امام حسین دیدن.

عصر ظهور، عصر ملاقات خدا

عصر ظهور عصر ملاقات است، یعنی پرده‌ها کنار می‌رود امام در عالم تجلی می‌کند، این وجه الله ظاهر می‌شود. حجاب دشمنان و شیاطین برداشته می‌شود، جمع می‌شود. ما الان در حجاب ظلمانی هستیم دیگر. عالم روشن می‌شود، «وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا»،[۸]،ظاهر آیه راجع به قیامت است، می‌فرماید خورشید با نور پروردگار روشن می‌شود؛ در روایات تأویل به عصر ظهور شده است. امام صادق علیه السلام فرمودند: «رب الارض امام الارض»[۹] است. عالم با نور امام روشن می‌شود که رب الارض است.

این صبح روشن فرا می‌رسد، وقتی این خورشید طلوع کرد همه عالم می‌شود عالمی که آیات خدا می‌شوند و در غروب این خورشید هم هر کجا نگاه می‌کنید، حجاب است. جز افراد خاص، جز آنهایی که با ائمه مأنوس‌اند. خب در و دیوار را می‌بیند کفش و کلاه خودش را می‌بیند خدا را گم می‌کند. این هم فاجعه است دیگر، کفشمان را پیدا می‌کنیم خدا را گم می‌کنیم در عالم؛ این احوال بد دوران قبل از ظهور است. ان‌شاءالله مؤمنین در عصر ظهور هر کجا که هستند روایت دارد می‌بینند، در آینه زیارت امامشان خدا را زیارت می‌کنند و به لقاء الله می‌رسند. پس قرآن می‌فرماید این وعده قطعی است. ولی بر سر راه رسیدن به آن دوران امتحان‌های سخت است. خودتان را آماده کنید. پس یک هشدار می‌دهد یک بشارت می‌دهد.

مجاهده شرط همراهی با امام_ در عین بی نیازی امام

باز یک هشدار دیگر می‌دهد و می‌فرماید «وَمَنْ جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ»،[۱۰] فقط یک دسته در این امتحان‌های سخت نجات پیدا می‌کنند آن هم مجاهدان‌اند. آنهایی که با همه وجود در راه خدا کوشش می‌کنند، جهاد می‌کنند. ولی آنها هم حواسشان باشد یک آفتی سر راهشان است. یک موقع آدم ممکن است کنار امیرالمؤمنین شمشیر بزند خیال کند من دارم امیرالمؤمنین را پیروز می‌کنم، این فاجعه است. کنار سیدالشهدا بایستد بگوید من سیدالشهدا را پیروز کردم. سیدالشهدا شب عاشورا همه اصحاب را مرخص کرد، فرمود: بروید من فردا خودم تنهایی کار را جلو می‌برم، گله ازتان ندارم بهتر از شما نمی‌شناسم، ولی بروید. اگر کسی صبح عاشورا خیال کند من دارم کار امام حسین را جلو می‌برم این زمین می‌خورد. امام چه احتیاجی به ما دارد؟ خدای متعال چه احتیاجی به ما دارد؟ ولی خدا چه احتیاجی به ما دارد؟ ما کنار حضرت باشیم بار ما می‌افتد روی دوش حضرت. اصحاب عاشورا زرنگ بودند بارشان را انداختند روی دوش سیدالشهدا و با سیدالشهدا رفتند. عنایت می‌کنید؟ قرآن هشدار می‌دهد. می‌فرماید در این دوره سخت امتحانات تا برسید به ظهور «وَمَنْ جَاهَدَ» بدانید باید مجاهده کنید، مجاهده نکنید شکست می‌خورید.

آیه آخر سوره این است: «وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا»[۱۱] در دل این فتنه‌ها مجاهدان هدایت می‌شوند و درها به رویشان باز می‌شود. سبل الهی برایشان آشکار می‌شود. راه را از چاه می‌فهمند. ولی همین مجاهدان هشدار آفتش این است خیال کنند ما داریم کار خدا را پیش می‌بریم ما داریم خدا را پیروز می‌کنیم. این‌طوری نیست. «وَمَنْ جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ» در این دوره غربت و غیبت شما تلاش می‌کنید دارید بار خودتان را برمی‌دارید. خدا بی‌نیاز است، دارید خودتان را می‌رسانید به امیرالمؤمنین، به امام زمان، امام زمان چه احتیاجی به ما دارد؟ اگر مجاهده نکنید از امامتان جدا می‌شوید، مجاهده کردید کنار امام می‌مانید. کنار امام بودن برای شما خوب است، البته سیدالشهدا هم خیلی دوست دارد که اینها دور و بر امام حسین باشند ولی این‌جوری نیست که ضرر به امام حسین برسد. حبیب برود حبیب ضرر کرده نه امام حسین. جناب حر سلام الله علیه اگر آن طرف می‌ایستاد امام حسین هیچ ضرری نکرده بود، ایشان ضرر می‌کرد.

پس ببینید هم هشدار است که باید مجاهد باشید و الا در این فتنه‌ها از امام جدا می‌شوید. هم بدانید اگر مجاهده کردید مثل حبیب و زهیر و بریر مثل اصحاب صفین و جمل در کنار امیرالمؤمنین ایستادید؛ خیال نکنید شما دارید بار امیرالمؤمنین را برمی‌دارید. شما دارید بارتان را می‌اندازید روی دوش امیرالمؤمنین. عنایت می‌کنید؟ یک موقعی من به دوستان طلبه خودمان می‌گفتم ما طلبه‌ها همین که می‌آییم در حوزه داریم بارمان را می‌اندازیم روی دوش امام زمان تا آخر عمر، خیال نکنیم ما باری از امام زمان برمی‌داریم. چه کسی می‌تواند بار امام زمان را بردارد؟ بار همه عالم روی دوش این آقا است، دارد می‌برد به سمت بهشت؛ ولی در عین همین هشدار که می‌دهد می‌گوید مجاهد باشید، آفت جهاد هم این است، معجب بشوید، خیال کنید شما دارید کاری انجام می‌دهید در عالم، خدا دارد کار را جلو می‌برد. در دعای امام زمان خواندید که خدایا «ولا تستبدل» استبدال نکن ما را عوض نکن. اینکه دیگری را جای ما بگذاری بر تو خیلی آسان است ولی بر ما خیلی سخت است. کاری ندارد یک لامپ می سوزد جایش یک لامپ دیگر می گذارند کارخانه را که تعطیل نمی کنند؛ ولی این لامپ را می اندازند در سطل اشغال، به جای این که نور بدهد در مجلس عزای امام حسین جایش می شود سطل اشغال ما هم اینطوری هستیم اگر کار نکردیم می رویم در زباله دان شیطان به دستگاه امام حسین لطمه ای نمی خورد استبدال می شود بهتر از ما را می آورند. حواسمان باید باشد مجاهد باشیم خودمان را هم طلبکار ندانیم اگر طلبکار دانستیم زمین می خوریم.

من تلقیام این است و گمان می کنم امام حسین شب عاشورا که فرمود بروید _با این که اینها خیلی آدم های فوق العاده ای بودند_ برای این بود که به همین نقطه برسند، التماس کنند که آقا ما جایی نداریم برویم، بفهمند جز امام حسین جایی در عالم نیست. یک موقع خدایی نکرده فردا حبیب و زهیر احساس طلبکاری درشان پیدا شود، زمین می خورند. کاملا خودت را فقیر امام بدانی در این دوران، ولی در عین این که خدای متعال هشدار می دهد، مجاهد باشید معجب نشوید؛ خیال نکنید شما دارید کار می کنید، خدا دارد کار را جلو می برد، امیرالمؤمنین، امام زمان دارند کار را جلو می‌برند. بلافاصله می‌فرماید: «وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ»،[۱۲] ولی اگر مؤمن ماندید در این دوره آن اعمالی که باید انجام بدهید انجام دادید، (عمل صالح یعنی عمل کنار امام) در طرح امامتان عمل کردید، شغلتان، خوابتان، خوراکتان کنار امام بود، جدا نشدید «لَنُكَفِّرَنَّ عَنْهُم». در این دوره با امتحان‌های سخت آدم زمین هم می‌خورد. در دوره حاکمیت بنی‌امیه و بنی‌عباس، وسط دنیای آنها آدمی که از وسط گل و شل رد می‌شود و هرچقدر دامنش را جمع کند یک گل و شلی دامنش را می‌گیرد. اگر شما مؤمن ماندید، اگر کنار امام زمانتان ماندید، اگر مجاهد بودید، اگر خودتان را بدهکار امامتان می‌دانستید ما اینگونه باشما سلوک می‌کنیم، «وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ».

در این دوران سخت اگر مؤمن ماندید، اگر آن عملتان عمل صالح بود، که عمل صالح عمل در دستگاه امام است. اگر آمدی بیرون نمازت هم دیگر عمل صالح نیست. شما پشت سر ابن زیاد نماز بخوان، صبح عاشورا پشت سر عمر سعد شکرش نماز خواندند. این نماز عمل صالح نیست؛ ولی خواب در اردوگاه امام زمان هم عمل صالح است. اینجا بخوابی هم عمل صالح است آنجا شب زنده‌داری هم کنی عمل صالح نیست. عمل صالح را بدانید یک کلمه است، عمل در طرح امام است، عمل کنار امام است. رفتی بیرون، ریاضتت به درد نمی‌خورد عبادتت به درد نمی‌خورد. حالا روایات فراوانی وجود دارد در این زمینه، من فقط اشاره کردم. در آیات قرآن و روایات داریم عمل صالح همان عمل در طرح امام است. پس خدا هشدار می‌دهد و می‌فرماید مجاهد باشید و الا از امامتان جدا می‌شوید در دل فتنه‌ها.

جزا دادن همهی اعمال، به احسن عمل

بدانید آفت جهاد این است، که معجب بشوید بگویید من دارم کار امام زمان را جلو می‌برم. زمین می‌خورید اگر این‌جوری شدید. خدا از شما بی‌نیاز است. شما را از طرح بیرون می‌کند یک آدم بنده را می‌آورد جای شما می‌نشاند. طلبکار شدی می‌گوید برو بیرون. شب عاشورا اگر اصحاب طلبکاری می‌کردند از امام حسین، حتماً ردشان می‌کرد. می‌گفت بروید آقا احتیاجی نیست، التماس کردند حضرت اجازه داد، دور حضرت ماندند. بار همه‌شان را برداشت یکی یکی هم پرواز داد، سرشان را در دامن گرفت و رساندشان به مقصد. ولی می‌فرماید همین شمایی که می‌گویم طلبکار خدا نشوید اگر طلبکار خدا نشدید اگر مؤمن ماندید، اگر در آن دوران سخت اهل عمل صالح بودید، کنار امامتان نفس کشیدید، در طرح امامتان بودید، خودتان را وقف امامتان کردید، که می‌گوید منتظر یعنی انسان وقف «حَبَسَ نَفْسَهُ عَلَيْنَا»،[۱۳] خودتان را حبس برای امام کردید؛ بدانید هم بدی‌هایی که در دامانتان می‌نشیند پاک می‌کنیم. بالاخره دارید در این دنیا راه می‌روید، زمین می‌خورید بلند می‌شوید دامنتان آلوده می‌شود، فکرتان آلوده می‌شود، پاکتان می‌کنیم، این با ما. بعد از این هم که پاکتان کردیم «وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَحْسَنَ الَّذِي كَانُوا يَعْمَلُونَ»، مزدتان را طبق بهترین عملتان می‌دهیم. می‌دانید بهترین عمل انسان چیست؟ بهترین عمل انسان ایمانش است، توجه به امام و محبت امامش است، تعلق به امامش است، بقیه اعمال ذیل آن است؛ در روایات دارد بهترین عمل ایمان است. ایمان یعنی چه؟ یعنی محبت خدا، محبت امام؛ ما مزدتان را به اندازه محبتتان می‌دهیم، خیلی بشارت بزرگی است.

ما ممکن است در عمل نتوانیم، ولی واقعاً امام حسین را دوست داریم. اگر درست راه بروید مزدتان را به اندازه محبتتان به امام حسین می‌دهند. آن وقت مزد محبت امام حسین با مزد اعمال دیگر قابل مقایسه نیست؛ مزد محبت امیرالمؤمنین همه اعمالتان را در کفه ترازو می‌گذارند محبت امیرالمؤمنین را بهش اضافه می‌کنند. می‌گویند این نمازش را بنویسید با محبت، روزه‌اش را بنویسید با محبت؛ روزه با محبت و بی‌محبت خیلی فرق می‌کند، من این آیه را این‌جوری می‌فهمم. «أَحْسَنَ الَّذِي كَانُوا يَعْمَلُونَ» بهترین عمل ما ایمانمان است کنار امام ایستادنمان است. همین الان بهترین عمل شما در عمرتان چیست؟ محبت امام حسین، شما از این عمل بالاتر ندارید. همه اعمال فرع بر این است. آن وقت این را ضرب می‌کنند در اعمال دیگرتان، من این‌جوری می‌فهمم. «لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَحْسَنَ الَّذِي كَانُوا يَعْمَلُونَ». یعنی بهترین عمل انسان ایمانش است، محبتش است، حب اش به خدای متعال است، حب اش به امیرالمؤمنین است. «حُبُّهُ إِيمَانٌ وَ بُغْضُهُ نِفَاقٌ»،[۱۴] «هل الایمان الا الحب» این محبت شما بهترین عملتان است. بقیه اعمالتان را با این می‌گذارند در ترازو. می‌گویند چقدر این امام زمان را دوست داشت؟ همه اعمالش را این‌قدر بهش ثواب بدهید. ممکن است حالا در عمل هم خیلی اهل عمل نبوده مثلاً مستحباتش کم است. می‌گویند به اندازه محبتش بهش بدهید، «لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَحْسَنَ الَّذِي كَانُوا يَعْمَلُونَ». پس ببینید هم هشدار می‌دهد می‌گوید کنار امامتان بایستید؛ مجاهد باشید، کم کاری کنید، شیطان از امام جدایتان می‌کند. در طرح امام بایستید خودتان را هم طلبکار امام ندانید. ولی اگر ایستادید ما هم تطهیرتان می‌کنیم. در راه آلوده می‌شوید، آدمی که از وسط سفره معاویه رد می‌شود پر و پایش آلوده می‌شود، ما پاکتان میکنیم. بعد هم وقتی می‌خواهیم مزد بهتان بدهیم، بهترین عملتان را می‌گذاریم وسط، همه اعمالتان را در آن ضرب می‌کنیم. می‌گویند بنویس نمازش نماز با محبت امام حسین است. بنویس روزه‌اش روزه با محبت از زهرا است. خب زمین تا آسمان فرق می‌کند. ا این توضیح می‌خواهد، روایات مفصل توضیح داده که عمل با محبت امام با عمل بدون محبت مثل جسم مرده و جسم با روح است. روح همه اعمال ایمان است، عملتان را به اندازه ایمانتان بهتان مزد می‌دهند. «أَحْسَنَ الَّذِي كَانُوا يَعْمَلُونَ».

خدای متعال می‌فرماید مؤمن متقین «كَانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ»،[۱۵] _هجوء یعنی خواب در شب_کمی از شب می‌خوابند و چرت می‌زنند. پا می‌شوند، مشغول‌اند به مناجات با خدای خودشان. «وَالَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَقِيَامًا»،[۱۶] بیتوته می‌کنند در حال ایستاده و سجده. یک روایت عجیبی است، حضرت فرمود خیلی وقت بعضی وقت‌ها این مؤمنین خسته می‌شوند شب‌ها هم می‌خوابند ولی خدای متعال خوابشان را بیداری حساب کرده است. چرا؟ چون اهل ذکرند. چون حواسشان به خدا است، خوابشان هم بیداری است. آدمی که به امام می‌رسد، همه اعمالش را مثل نماز برایش می‌نویسند. کسی که دائم با امامش است می‌شود، «الَّذِينَ هُمْ عَلَى صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ»،[۱۷]من این‌جوری این آیه را می‌فهمم، یک عده‌ای دائماً در حال صلات‌اند. اینها آنهایی هستند که دائماً متوجه امامشان هستند. اینکه در روایات دارد «وَاسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلَاةِ»،[۱۸] فرمود صبر یعنی وجود مقدس نبی اکرم، صلات یعنی امیرالمؤمنین، فرمود « َانَا صَلَاةُ الْمُؤْمِنِ».[۱۹] آدم اگر با امیرالمؤمنین راه رفت دلش متوجه امیرالمؤمنین بود حواسش به حضرت بود از حضرت جدا نشد دائم الصلاة به حساب می‌آید، دائماً در حال صلات است. مگر صلات چیست؟ این دائم الصلاة است. حالا نماز هم خواند بهتر. وقت‌هایی هم که نشسته متوجه امیرالمؤمنین است دلش با حضرت است، حواسش است جدا نشود، از امام زمانش جداش نکنند این در حال نماز است.

این آیه را باز من معنا کنم گمانم همین‌طور است. خدای متعال می‌فرماید که خدای متعال نور خودش را از طریق نبی اکرم و ائمه در یک خانه‌هایی نازل کرده، «فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ»،[۲۰] بعد فرمود: «يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ»، شخصیت‌هایی در این خانه‌ها هستند صبح و شب مشغول تسبیح‌اند که «رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ  وَإِقَامِ الصَّلَاةِ»؛[۲۱] هیچ تجارتی، هیچ بیعی، آنها را از اقامه صلات و ذکر جدا نمی‌کند. یعنی اگر در خانه امیرالمؤمنین بودی، حواست به امیرالمؤمنین بود، نور امیرالمؤمنین در دلت آمد، دائماً در حال ذکری دائماً در حال صلاتی.

دوره امتحانات سخت، قبل از ظهور است، ظهور می‌رسد بشارت است و هشدار می‌دهد، مجاهد باشید و الا شیطان جدایتان می‌کند. هشدار می‌دهد اگر مجاهد بودید خودتان را طلبکار ندانید. شما نیستید کار امام زمان را دارید جلو می‌برید، حضرت دارد شما را جمع و جور می‌کند، بارتان را برمی‌دارد. در عین این هشدار، می‌گوید در عین اینکه ما بی‌نیاز از عمل شما هستیم، ولی اگر شما اهل ایمان و عمل صالح بودید کنار امامتان ایستادید، در طرح امامتان عمل کردید _که عمل صالح است_ اول پاکتان می‌کنیم؛ دوم «لَنُكَفِّرَنَّ» کفاره همه خطاهایتان با ما، تدارکتان می‌کنیم. «لَنُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ» و بعد هم «لَنُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَحْسَنَ الَّذِي كَانُوا يَعْمَلُونَ» مزدی که می‌خواهیم به شما بدهیم، در مقابل بهترین عملتان است. به اندازه محبتتان به اندازه دلدادگیتان به اندازه ایمانتان اعمالتان را بالا می‌بریم.

فتنه های پیش رو/فتنه ایذا الناس

خدای متعال در این سوره از یک فتنه‌هایی صحبت می‌کند که این فتنه‌ها چه هستند؟ فتنه‌هایی که قرآن نام برده زیاد است اما در این سوره چه فتنه‌هایی پیش می‌آید، من دو موردش را میگویم. یکی از فتنه‌ها این است، می‌فرماید: «وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا»،[۲۲] همانی که اول سوره فرمود. خیال نکنید، گفتید ایمان آوردیم رهایتان می‌کنند، «وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا» یک عده‌ای از مردم می‌گویند ما ایمان به خدا داریم. «فَإِذَا أُوذِيَ فِي اللَّهِ» وقتی در راه خدا دچار گرفتاری و سختی و اذیت می‌شود، چه کسی اذیتش می‌کند؟ اذیت را چه کسی فراهم می‌کند این آزار و اذیت را؟_ «جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ» ناس هستند، دشمن فتنه درست می‌کند. شما اگر بخواهید در راه ایمان بایستید در راه اسلام بایستید دشمن فتنه می‌کند. خدا رحمت کند امام بزرگوار را، یک موقعی می‌گفتند اگر ما الان بگوییم مسلمان نیستیم دنیا با ما کاری ندارد که، همه این فشارهایی که می‌آید چون می‌گویید ما مسلمانیم، ما کنار امیرالمؤمنین ایستادیم، ما دست از امام حسین برنمی‌داریم لذا فتنه می‌کنند.

یک فتنه‌هایی برایتان پیش می‌آید، این فتنه‌ها ایذاء الناس است. یعنی دشمن اذیت می‌کند. مسیر را سخت می‌کند، تحریم می‌کن،. فشار می‌آورد، بخواهی با امیرالمؤمنین باشی تحت فشاری. زمان حضرت هم همین‌طور بود، آنهایی که با حضرت بودند تحریم می‌شدند، معاویه گفته بود اگر کسی حدیثی در مدح امیرالمؤمنین بیان کرد خونش هدر است، دم از محبت آنها زدن خونشان هدر است. وقتی بخواهی بایستی«أُوذِيَ فِي اللَّهِ» اذیت می‌شوی. دشمن است، سخت‌گیری می‌کند، محاصره می‌کند. خدا هم بهشان اجازه می‌دهد، تا یک جایی اجازه می‌دهد. دستشان را باز می‌گذارد ایذاء می‌کنند. ولی این ایذاء الناس اگر درش استقامت کنید به خدا نزدیک می‌شوید. «أُوذِيَ فِي اللَّهِ» این راهی است، که شما را به خدا می‌رساند. اگر ایذاء آنها مانع حرکت شما به سمت خدا می‌شد، خدا اجازه ایذاء نمی‌داد. اینکه دست آنها را باز می‌گذارد کار را بر شما سخت کنند، به خاطر اینکه اگر شما در دل این سختی‌ها بایستید راه خدا است، طریق خدا همین است. با همین بلاها به خدا می‌رسید، با فشار دشمن شما موحدتر می‌شوید مؤمن‌تر می‌شوید نورانی‌تر می‌شوید.

خدای متعال بی‌خودی که دست آنها را باز نمی‌گذارد. در یک جایی فرمود اگر مؤمنین نمی‌توانستند تحمل کنند، خدای متعال این‌قدر غیبت را طولانی نمی‌کرد. چون شما مقرب می‌شوید دشمن دستش باز می‌شود اذیت می‌کندف یک عده‌ای این ایذاء را مثل عذاب خدا به حساب می‌آورند. عذاب خدا باید ازش فرار کنی، دیدی دارد نازل می‌شود باید پشت کنی. خدای متعال به حضرت لوط می‌فرماید که ما می‌خواهیم فردا صبح اینها را عذاب کنیم قومت را بردار برو به پشت سرتان نگاه نکنید. «وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ أَحَدٌ»،[۲۳] نگو برادرم مانده خواهرم مانده، اصلاً بکن و برو. چون وقتی دارد عذاب نازل می‌شود اگر التفاتت به پشت سر باشد تو را هم می‌گیرد.

در یک روایتی دارد حضرت موسی وقتی فرعون آمد می‌خواست دریا را ببندد یکی از همراهان موسی، برادرش با لشکر فرعون بود. رفت به برادرش بگوید اشتباه نکنی نجات مال حضرت موسی است، شماها غرق می‌شوید. تا رفت به برادرش بگوید دریا به هم آمد و غرق شد. حضرت فرمودند، که این جهنمی نیست، ولی وقتی عذاب نازل می‌شود اگر کنار آنها باشی، پرش تو را هم می‌گیرد. پس عذاب الله وقتی می‌خواهد بیاید باید از دور فرار کنی نزدیک نشوی. فرمود شبانه ببر از شهر بیرون همه را «وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ أَحَدٌ»، هیچ توجهی به پشت سرتان نداشته باشید، تعلقاتتان را قطع کنید. نزدیک‌ترین آدم‌ها هم اگر آن طرف ماند، دیگر مانده، شما باهاش قطع کنید؛ و الا عذاب شما را می‌گیرد، عذاب خدا این‌جوری است.

اما ایذاء الناس چطور است؟ فتنه عاشورا چطور است؟ فرار کنیم از فتنه عاشورا یا برویم در دلش؟ کنار امام حسین بمانیم قطعه قطعه بشویم یا فرار کنیم؟ ایذاء الناس که عذاب الله نیست. فرمود منافق این‌جوری است، منافق در دل امتحان برخوردش با فشار دشمن مثل عذاب خدا است. همین‌طوری که باید از عذاب خدا فرار کنی از فشار دشمن فرار می‌کند. در دل این سختی باید بایستی استقامت کنی سر برمی‌داری بزرگ می‌شوی عبورت می‌دهند. فرعون سخت‌گیری می‌کند، وقتی حضرت موسی می‌آید، تسمه از گرده بنی‌اسرائیل می‌کشد. ولی وقتی ایستادید، رشد می‌کنید بزرگ می‌شوید. وقتی بزرگ شدید عبورتان می‌دهند، کار به دستتان می‌دهند. آدم کوچک که خدا نمی‌تواند کاری بکند. قرآن می‌فرماید که یکی از فتنه‌ها ایذاء الناس است، فتنة الناس است. منافق این‌جوری است «وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ»، می‌گوید مؤمنم؛ ولی «فَإِذَا أُوذِيَ فِي اللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللَّهِ» در راه خدا سختی‌ها پیش می‌آید دشمن پیش می‌آورد، فتنه دشمن است فتنة الناس است؛ کوره برایت درست می‌کنند، می‌خواهند تو را از امامت جدا کنند، می‌خواهند از راه جدایت کنند. کار را شما سخت می‌کنند، اگر فرار کردی از امامت جدا می‌شوی. اگر ایستادی در دل سختی، سختی حل می‌شود، ایمانت افزوده می‌شود. «فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا»،[۲۴] می‌فرماید که حالا اگر پیروز شدید «وَلَئِنْ جَاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّكَ» اگر در دل این سختی ایستادید بر دشمن غلبه کردید همین آدمی که فرار می‌کرد از فتنه دشمن از سختی‌های راه فرار می‌کرد از دور نزدیک نمی‌شد بهش می‌گفت نمی‌شود مقاومت کنیم پا پس بکشید بروید بسازید همین آدم «وَلَئِنْ جَاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ» می‌گوید آقا ما با شما بودیم ما کنار شما بودیم. خب منافق همین‌جوری است دیگر. کار که سخت می‌شود پا پس می‌کشد. پیغام پسغام می‌دهد. پیروز شدید می‌آید کنار شما می‌ایستد. قرآن می‌فرماید که «أَوَلَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِي صُدُورِ الْعَالَمِينَ»؟ خدا به دل خود مردم از خودشان آگاه‌تر نیست؟ سر خدا را می‌خواهی کلاه بگذاری؟ ایمان که دیگر بحث زبان نیست که که بگویی من با شما بودم. با حرف درست نمی‌شود که. سر و کارت اینجا با خدا است. اگر واقعاً منافق بازی درآوردی که سر خدا را نمی‌شود کلاه بگذاری که. خدا می‌فرماید اصلاً من این صحنه را پیش می‌آورم، «وَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْمُنَافِقِينَ»،[۲۵] من می‌خواهم منافق و مؤمن را جدا کنم. شما سر خدا که کلاه نمی‌رود. کسی که در دل سختی‌ها فرار می‌کند از سختی‌هایی که در راه خدا باید استقامت کنی تا برسی به مقصد کنار امام حسین ایستادن سختی دارد. کسی فرار کند بعد از روز پیروزی بگوید من با شما بودم این که سر خدا کلاه می‌رود؟ «أَوَلَيْسَ اللَّهُ» شما چه کسی را می‌خواهید فریب بدهید؟ خدا از خودتان عالم‌تر به دلتان نیست؟ یک جایی ممکن است خودتان را هم فریب بدهید، خدا را که نمی‌توانید فریب بدهید. خدا با این امتحان آنهایی که ایذاء دشمن را سختی‌های راهی که دشمن ایجاد می‌کند مثل عذاب خدا می‌دیدند، ازش دوری می‌گزیدند استقامت نمی‌کردند اینها را خدا در صف منافقین میبرد، در نگاه خدا اینها منافق‌اند. این‌جوری خدا جدا می‌کند صف‌ها را؛ یکی از فتنه‌ها این است.

فتنه افک رزق

یکی دیگر از فتنه‌ها، که فتنه خیلی مهمی است. در ادامه خدای متعال فتنه قوم حضرت ابراهیم را که می‌گوید به این اشاره می‌کند؛ خدای متعال در سوره عنکبوت هفت تا پیغمبر را یاد می‌کند فتنه‌هایی که برای قومشان پیش آمده می‌گوید. می‌خواهد بگوید، این فتنه‌ها برای شما هم پیش می‌آید، حواستان باشد. یکی‌اش فتنه قوم حضرت ابراهیم است، حضرت ابراهیم سلام الله علیه علی نبینا و آله و علیه السلام به قومش می‌گفت: «وَإِبْرَاهِيمَ إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ»[۲۶] حضرت ابراهیم به قومش این را می‌گفت: «اعْبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقُوهُ» خدا را پرستش کنید. چوب و سنگ و نظام کیهانی و فراعنه و نمرود را نپرستید، آنها هیچ کاره‌اند، «اعْبُدُوا اللَّهَ». چرا از دیگران می‌ترسید؟ چرا به دیگران دل می‌بندید؟ چرا حرف آنها را گوش می‌دهید؟ چرا برای آنها فداکاری می‌کنید؟ «اعْبُدُوا اللَّهَ» و «واتَّقُوهُ» دامنتان را جمع کنید، با خدا راه بروید. دامنتان را دست شیطان و نفس و دنیا ندهید. «اعْبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقُوهُ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ»، اگر می‌دانستید و می‌فهمیدیدکه تمام خیر در این است که انسان خودش را از بتکده‌ها جدا کند به خدا برسد؛ از نفسش از شیطان از دنیا از دعوت‌های دیگر از فراعنه «عَبَدَ الطَّاغُوتَ»[۲۷] از بندگی طاغوت‌ها خودش را رها کند، خیرتان در این است؛ اگر بفهمید من دارم حرف خوبی بهتان می‌زنم، خودتان را از دست هیچ و پوچ‌ها رها کنید و بیایید من شما را به سمت خدا می‌برم. «إِنَّمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثَانًا وَتَخْلُقُونَ إِفْكًا»،[۲۸] اینهایی که می‌پرستید بت‌های هیچ کاره‌اند. چیزی هم که ایجاد می‌کنید بر محور این بت‌ها گاهی بر محور این فرهنگ و بت‌پرستی یک تمدن ایجاد می‌کنند، آثار تمدنشان هم در تاریخ است، بتکده‌هایشان هنوز است، اینهایی هم که ایجاد می‌کنید یک دروغ بزرگ است. یکی از فتنه‌ها همین است که دستگاه فراعنه یک بتکده درست می‌کنند و یک دروغ بزرگ خلق می‌کنند، مثل فرعون. فرعون سحری درست کرده بود سحره را دور خودش جمع کرده بود، «جَاءُوا بِسِحْرٍ عَظِيمٍ»[۲۹] و مردم را می‌ترساند. مردم خیال می‌کردند واقعاً همه چیز دست فرعون است، بخواهد عذابشان می‌کند، بخواهد نابودشان می‌کند، یک دروغ هم بیشتر نبود. وقتش که برسد موسی کلیم عصا را می‌اندازد «تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ»،[۳۰] این دروغ بزرگ را بلعید، معلوم شد هیچ خبری نبود، اینها یک دروغ بزرگ خلق می‌کنند به وسعت یک تمدن. می‌گویندک ببینید آبتان دست ما است، نانتان دست ما است، رزقتان دست ما است، سلامتی‌تان دست ما است، بخواهیم ابرها را پراکنده می‌کنیم نمی‌گذاریم بارور شود، قحطی می‌آوریم خشکسالی می‌آوریم. به نظر شما کاری دست اینها است؟ پس موحد همین حرف‌ها را قبول می‌کند؟ پس این حرف‌ها چیست ما می‌زنیم در مناجات شعبانیه؟ «وَ بِیَدِکَ لا بِیَدِ غَیْرِکَ زِیادَتی وَ نَقْصی وَ نَفْعی وَ ضری»[۳۱] همه چیز دست توست خدایا، کم و زیاد نفع و ضرر. «إِلَهِي إِنْ حَرَمْتَنِي فَمَنْ ذَا الَّذِي يَرْزُقُنِي وَ إِنْ خَذَلْتَنِي فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُنِي»[۳۲] اینها دروغ است یا راست است؟ اگر اینها راست است که همه کار خدا است بقیه هیچ کاره هستند، الان زمام عالم دست این مستکبرین است؟ می‌کشند، می‌زنند، جلوی آب و نان ما هم دست آنها است؟ این‌طوری است؟ این یک دروغ بزرگ است آنها خلق می‌کنند، یک تمدن خلق می‌کنند، مجاری رزق به حسب ظاهر دست آنها است. اقتصاد جهان دست آنها است معیشت دست آنها است به حسب ظاهر. قدرت نظامی دست آنها است. ولی واقعاً این‌جوری است؟ یا کار دست خدا است؟ پس اینها چه کاره‌اند؟ اینها تا جایی که خدا برای امتحان ما، اجازه بدهد کار ازشان می‌آید. هر وقت اذنش را بردارد هیچ کاره‌اند، کاری ازشان ساخته نیست. یک دروغ بزرگ درست می‌کنند. افک رزق، افک رزق یعنی چه؟ یعنی یک دستگاه درست می‌کند هرچی نگاه می‌کنی اگر فریبش را بخوری رزقت دست او است، می‌خواهی وضعت خوب بشود با آمریکا کنار بیا. با قدرت‌های بزرگ عالم کنار بیا. سرازیر می‌شود محاصره‌ها را برمی‌دارند رزقت خوب می‌شود. واقعاً این‌جوری است؟ یعنی شما با آمریکا کنار بیایید رزق برایتان درست می‌کند آمریکا؟ یا دروغ است. افک رزق، یکی از فتنه‌های بزرگ سر راه ما است، دروغ درست می‌کنند افک قدرت، بتکده درست می‌کنند به وسعت یک تمدن. معابدش هم هالیوود است و آکسفورد است و نیویورک است و بازار بورسشان است. مراکز هنری‌شان مراکز اینها بتکده‌هایشان است. ما با علم مخالف نیستیم، بحث چیز دیگری است، اینها یک دروغ درست می‌کنند، معابدشان هم اینها است. معبدشان می‌شود هالیوود، معبدشان می‌شود نیویورک. یک عده‌ای پا به نیویورک شب‌ها می‌خوابند. می‌دانید خودشان صبح که بیدار می‌شود اول خبر نیویورک را می‌گیرد ببیند نرخ چه‌جوری شده و اوضاع چه‌جوری. همین است دیگر ما سر صبح که پا می‌شویم کتاب خدا را باز می‌کنیم ببینیم عالم چه خبر است او باز می‌کند ببیند در بازار بورس چه خبر است در جهان. من نمی‌گویم ما باید بی‌خبر باشیم، ولی اصلاً قبله‌اش آنجا است، یک بتکده درست می‌کنند، به نظر می‌آید رزق ما دست آنها است. جان ما در دست آنها است، هر وقت بخواهند با یک دکمه جان ما را می‌گیرند، بخواهند جلوی باران را می‌گیرند. قحطی درست می‌کنند. واقعاً این‌جوری است؟ موحد می‌ترسد؟ حضرت ابراهیم می‌فرماید بیایید خدا را بپرستید، اینهایی که شما می‌پرستید دروغ است هیچ کاره‌اند. آن چیزی که خلق کردید دروغ است. خبری نیست این چیزی که نمرود درست می‌کند همه خیال می‌کنند زمام کار دست او است. واقعاً کار دست نمرود است یا دست خداست؟ آنجایی که خدا می‌خواهد فتنه اش را رو کند وسط آتشش حضرت ابراهیم را مثل گلستان زنده نگه می‌دارد. «يَا نَارُ كُونِي بَرْدًا وَسَلَامًا عَلَى إِبْرَاهِيمَ»[۳۳] آنجایی که خدا می‌خواهد دست فرعون را رو کند حضرت موسی را در کاخ فرعون بزرگ می‌کند. چقدر بچه کشته که حضرت موسی متولد نشود، در کاخ فرعون متولد می‌کند، در دست فرعون بزرگش می‌کند، کاری دست آنها نیست. خدای متعال اجازه می‌دهد آنها یک دروغ بزرگ خلق می‌کنند، سحر بزرگ، نگاه می‌کنی می‌گویی واقعاً همین‌طور است. مثلاً شصت درصد اقتصاد عالم دست اینها است. چه‌کار می‌شود کنی؟ تحریمت کند هیچ‌ کسی دیگر جرأت نمی‌کند با تو معامله کند. درسته؟ ولی واقعاً این‌جوری است؟ حضرت ابراهیم بهشان می فرماید: «إِنَّ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ» اینهایی که بهشان دل می‌بندید، در مقابلشان سجده می‌کنید، که رزق برای شما درست کنند نان و آبتان را بدهند، «لَا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقًا» مالک رزق شما نیستند که. مالک رزق خدا است. «فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ» رزق را در دست خدا دنبال کنید. «وَاعْبُدُوهُ» چرا بت می‌پرستی که رزق بگیری؟ چرا طاغوت را می‌پرستی؟ مگر رزق تو دست این فراعنه عالم است؟ خدا را بپرست به تو رزق بدهد. «وَاعْبُدُوهُ وَاشْكُرُوا» شکر کنید، ببینید رزق بر شما نازل می‌شود یا نمی‌شود. «إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ» هم رزقتان دست آنها است، هم مبدأتان با خدا است هم منتهایتان با خدا است، شما مسافر ابدیت هستید شما رو به خدا دارید می‌روید. چه کار از این فراعنه می‌آید؟ اگر خدای متعال بهشان اجازه هم داده در همین عالم ارض است، بیرون از آن چیزی دستشان نیست. شما مسافر ابدیتید. اینها نمی‌توانند ضرر به شما بزنند و نمی‌توانند نفعی برای شما داشته باشند. قرآن می‌فرماید: «إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَنْ يَخْلُقُوا ذُبَابًا وَلَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ»،[۳۴] اینهایی که در مقابلشان سجده می‌کنید همه با هم یک پشه نمی‌توانند خلق کنند. می‌توانند، خلق کنند؟ «وَإِنْ يَسْلُبْهُمُ الذُّبَابُ شَيْئًا لَا يَسْتَنْقِذُوهُ مِنْهُ» پشه یک چیزی ازشان بگیرد، نمی‌توانند ازش پس بگیرند.

خدای متعال این نمرودی که سال‌ها ادعای خدایی می‌کرد با یک پشه کشته.،یک دانه پشه، وقتش بشود این فرعونی که این‌قدر کر و فر می‌کند با یک میلیون لشکر می‌برندش در دریا خفه‌اش می‌کنند. بعد هم «فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ»[۳۵] هیچ‌ چه کسی برایشان غصه نخورد که یک میلیون آدم یک جا خفه شدند در آب، یکی از فتنه‌های بزرگی که اینها درست می‌کنند فتنه افک است، دروغ است، خبری نیست، چیزی دستشان نیست. خدا هم بهشان اجازه می‌دهد. به ظاهر نگاه می‌کنی همه چیز دست آنها است. واقعاً دست آنهاست یا دست خدای متعال است؟ حضرت ابراهیم می‌فرماید دروغ اینها دروغ‌اند. رزق شما دست اینها نیست. رزق شما دست خدا است. چرا او را می‌پرستی؟ چرا آمریکا را می‌پرستی که بهت رزق بدهد؟ حرف خدا را گوش کن، ببین درست می‌شود یا نمی‌شود. «فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوهُ وَاشْكُرُوا لَهُ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ». اینها بعضی از فتنه‌هایی است که پیش روی ماست. تا قبل از ظهور هم هست. باید مواظب باشیم از سر بگذرانیم. از این فتنه‌ها فراوان است. در آیات تأمل کنید.